عقدی تملیکی (ماده ۳۳۸ قانون مدنی) است که مالکیت را منتقل می‌کند اما برخی قولنامه‌ها را وعده بیع (تعهد به انجام معامله در آینده) تلقی می‌کنند. در هر صورت، دادگاه‌ها با توجه به مفاد قرارداد تصمیم می‌گیرند و صرف نام آن تأثیر تعیین‌کننده ندارد.

تشخیص دقیق مسیر حقوقی به مدارک، قرارداد و وضعیت ثبتی ملک بستگی دارد.