در قانون روابط موجر و مستأجر مصوب ۱۳۷۶ و قواعد عمومی قانون مدنی، مستأجر در طول مدت اجاره، مالک منافع عین مستأجره محسوب می‌شود. به عنوان مالک منافع، مستأجر حق دارد استفاده از ملک را به هر کسی که می‌خواهد بدهد و حتی می‌تواند ملک را به دیگری اجاره مجدد دهد.

با این حال، اگر در متن قرارداد اجاره شرط «مباشرت» قید شده باشد — یعنی تصریح شده که مستأجر شخصاً و به‌طور مستقیم باید در ملک ساکن شود و حق انتقال منافع به غیر را ندارد — در این صورت سکونت شخص دیگر (مانند خواهر) تخلف از شرط قرارداد محسوب می‌شود و موجر می‌تواند به استناد این تخلف، درخواست فسخ قرارداد و تخلیه ملک را بدهد. در صورتی که شرط مباشرت در قرارداد نیامده باشد، سکونت خواهر یا هر شخص دیگری توسط مستأجر بلامانع است و موجر نمی‌تواند صرفاً به این دلیل ادعای تخلف کند. نکته مهم: در اجاره‌نامه‌های رسمی که در بنگاه‌ها یا سامانه ثبت می‌شوند، معمولاً قید مباشرت پیش‌بینی می‌شود. در قراردادهای عادی (قولنامه)، باید مفاد آن بررسی شود. تشخیص دقیق مسیر حقوقی به مدارک، قرارداد و وضعیت ثبتی ملک بستگی دارد.