آماگ
۱۰ دی ۱۴۰۴، ۰۲:۱۶ویرایش ۱۱ شهریور ۱۴۰۵، ۲۱:۴۴

نظریه مشورتی ماده ۱۰ قانون آیین دادرسی کیفری

نظریه اداره کل حقوقی قوه قضاییه شماره ۷/۹۷/۱۹۳۳ مورخ 1396/06/27 در حوزه آیین دادرسی کیفری در خصوص اراضی ملی با استناد به مواد قانون آیین دادرسی کیفری و قانون حفاظت محیط زیست

۱- با توجه به ماده ۱۰ قانون آیین دادرسی کیفری ۱۳۹۲، هر شخصی اعم از حقوقی یا حقیقی که از وقوع جرم، متحمل ضرر و زیان می­شود، می­تواند به عنوان شاکی، تعقیب مرتکب را درخواست کند و نسبت به احکام و قرارهای صادره، اعتراض نماید و آنچه در ماده ۶۶ قانون یادشده آمده است، مربوط به سازمان­های مردم نهاد است و منصرف از ادارات و سازمان­های دولتی اشاره­ شده می­باشد. بنابراین، ادارات یادشده چنانچه از وقوع جرم، متحمل ضرر و زیان شوند، با توجه به ماده ۱۰ همان قانون، شاکی یا مدعی خصوصی تلقی می­شوند و در این صورت، کلیه وظایف و اختیارات شاکی را دارند و باید نسبت به اعلام جرم و تعقیب شکایت اقدام نمایند و تصمیمات مراجع قضایی (اعم از منع تعقیب یا حکم برائت و ....) باید به آنان ابلاغ گردد و آنان می­توانند به عنوان شاکی به این تصمیمات اعتراض نمایند؛ مانند سازمان محیط زیست که طبق ماده ۱۴ قانون حفاظت و بهسازی محیط زیست مصوب ۱۳۵۳ در مورد جرایم موضوع قانون اخیرالذکر، شاکی محسوب می­شود یا اداره منابع طبیعی که قانوناً متولی اراضی منابع ملی است، در صورت تخریب منابع ملی، به عنوان شاکی تعقیب مرتکب را مطابق ماده ۶۹۰ قانون مجازات اسلامی ۱۳۷۵ تقاضا می­نماید ولی در مواردی نیز ادارات و سازمان­های دولتی، اعلام کننده جرم بوده و مکلف به اعلام موضوع به مراجع ذیربط قانونی­اند؛ مانند جرایم موضوع ماده ۶۸۸ قانون مجازات اسلامی ۱۳۷۵ که وزارت بهداشت و درمان و آموزش پزشکی یا سازمان حفاظت محیط زیست فقط اعلام کننده جرایم مذکور در ماده اخیرالذکر می­باشند و شاکی خصوصی محسوب نمی­شوند؛ در نتیجه حق اعتراض و تجدیدنظرخواهی نسبت به تصمیمات مراجع قضایی را در این خصوص ندارند. تشخیص اینکه سازمان یا اداره دولتی، اعلام­کننده است یا شاکی، در هر مورد با توجه به قانون، به عهده مرجع قضایی رسیدگی­کننده به موضوع است.

۲- با توجه به انچه در بند یک گفته شد، در جرایم غیر قابل گذشت، اعلام کننده جرم ولو آنکه از بستگان بزه­دیده باشد، چون خودش بزه­دیده نیست، شاکی محسوب نمی­شود و حق اعتراض به قرارهای موضوع بند الف ماده ۲۷۰ قانون یاد شده را ندارد.

۳- مستفاد از بند الف ماده ۲۷۰ قانون آیین دادرسی کیفری ۱۳۹۲ این است که فقط شاکی حق اعتراض به قرارهای موضوع این بند (موقوفی و منع تعقیب و اناطه) را دارد و بنابراین اعلام­کننده جرم چون شاکی خصوصی محسوب نمی­گردد، حق اعتراض به این قرارها را ندارد. مع­الوصف تشخیص اینکه معترض، شاکی خصوصی یا اعلام­کننده جرم محسوب می­گردد یا خیر، با دادگاه صالح به رسیدگی به اعتراض است و دادسرا در صورت وصول اعتراض، در هر صورت باید پرونده امر را جهت رسیدگی به دادگاه ذیربط ارسال دارد./ت