نظریه مشورتی مستثنیات دین و منزل مشاع در توقیف مسکن

منظور از مقنن از «مسکن» در بند الف ماده ۵۲۴ ق.آ.د.م. ۱۳۷۹، محل سکونتی است که محکومٌ علیه با شرایط مذکور در قانون در تصرف مالکانه دارد. بنابراین چنان چه محکومٌ علیه فاقد محل سکونت، در منزل مورث خود سکنی گزیده و سپس به علت فوت مورث، یک دانگ و نیم مشاع از ملکی که برای سکونت در تصرف او بوده، به مشارالیه ارث رسیده و به بیان دیگر مالک یک دانگ و نیم مشاع از همان ملک محل سکونت خود شده است، چنان چه میزان سهم الارث وی از ملک مزبور در حد مورد نیاز او و افراد تحت تکفل مشارالیه با رعایت شؤون عرفی باشد، در زمره مستثنیات دین است لکن چنان چه بیش از حد نیاز موصوف باشد، می توان حکم را نسبت به مازاد بر حد نیاز مزبور اجرا کرد.