نظریه مشورتی درباره فرجام‌خواهی و سازش

چنان چه طبق ماده ۳۶۷ ق.آ.د.م. ۱۳۷۹ از رأی دادگاه بدوی فرجام خواهی شود و پرونده در شعبه دیوان عالی کشور تحت رسیدگی قرار گیرد و متعاقباً طرفین در دفتر اسناد رسمی سازش کنند و محکومٌ علیه رأی بدوی، با ارائه سازش نامه رسمی به شعبه دیوان عالی کشور خواستار ختم موضوع به موجب سازش نامه رسمی شود، نظر به این که انجام خواسته مزبور در دیوان عالی کشور با قانون مطابقت ندارد زیرا خارج از تعریف قانونی رسیدگی فرجامی به شرح مذکور در ماده ۳۶۶ قانون مذکور است، شعبه دیوان عالی کشور باتوجه به متن سازش نامه و درخواست فرجام خواه چنان چه آن را استرداد دادخواست فرجامی تلقی کند، با صدور قرار رد فرجامخواهی، پرونده را برای اتخاذ تصمیم موضوع ماده ۱۸۱ همان قانون به دادگاه بدوی اعاده می نماید.