تاریخ: ۲۰/۲/۶۹ ـ شماره دادنامه: ۳۳ ـ کلاسه پرونده: ۶۷/۴۸
شاکی : خانم مهرانگیز انوری
مقدمه : شاکی به شرح دادخواست تقدیمی اعلام داشته: تنظیمکنندگان آییننامه اجرایی قانون اراضی شهری مصوب ۷/۷/۶۶ بدون توجه به تبصره ۴ ماده ۹ قانون فوق, که صریحاً در مورد اراضی شهری, بطورکلی, همانگونه که در ماده ۲ قانون مارالذکر تعریف نموده است آمده در مادتین ۴ و ۵ آییننامه مربوط نحوه اجرای تبصره ۴ ماده ۹قانون را تفکیک نموده است, که مسلماً مغایر با قانون و خارج از حدود اختیارات قوه مجریه میباشد, لذا تقاضای ابطال ماده ۵ آییننامه را دارم. با انجام تبادل لایحه اداره کل حقوقی نخستوزیری به شرح نامه شماره ۶۳۵۹۸ مورخ ۱۵/۸/۶۷ اعلام داشته است باتوجه به اینکه ماده ۵ آییننامه مزبور ناظر به اراضی موات است, لذا اساساً ارتباطی به تبصره ۴ ماده ۹ قانون زمینشهری ندارد, زیرا مطابق ماده ۶ قانون مزبور کلیه زمینهای موات شهری به تملک دولت درآمده, و فرض مالکیت اشخاص به آنها موردی ندارد, تا به استناد مالکیت از تبصره ۴ ماده ۹ قانون زمینشهری استفاده نمایند. بعلاوه تبصره مزبور باتوجه به ماده ۹ مربوط به مالکین اراضی دایر و بایر است.
هیأت عمومی دیوان عدالت اداری, در تاریخ فوق به ریاست آیتاله سیدابوالفضل موسوی تبریزی و با حضور رؤسای شعب دیوان تشکیل و پس از بحث و بررسی و انجام مشاوره به اتفاق آراﺀ به شرح آتی مبادرت به صدور رأی مینماید.
رأی :
نظر به اینکه ماده ۵ آییننامه اجرایی قانونی زمینشهری, ناظر به زمینهای مذکور در ماده ۷ قانون زمینشهری, یعنی موات میباشد, درحالیکه تبصره ۴ ماده ۹ همان قانون مربوط به زمینهای دایر و بایر شهری است, در نتیجه ماده ۵ آییننامه مخالف تبصره ۴ماده ۹ قانون زمینشهری, تشخیص نگردید.