الزام به تحویل مبیع و خلع ید ماده ۳۶۲

دعوی الزام به تحویل مبیع با دعوی خلع ید با هم متفاوت است. بدین ترتیب که باتوجه به ماده ۳۶۲ ق.م. به مجرد وقوع عقد بیع مشتری مالک مبیع و بایع مالک ثمن می گردد و اگر بایع مبیع را به خریدار تسلیم ننماید مستنداً به ماده ۳۷۶ قانون مذکور ممتنع (بایع) مجبور به تسلیم می شود. در این صورت باید دادخواست الزام به تحویل مبیع به استناد ماده فوق به دادگاه ارایه دهد. در صورتی که دعوی خلع ید فرع بر مالکیت مدعی و اثبات غاصبانه بودن ید مدعی علیه است و احراز مالکیت خواهان و تصرف غیرمجاز خوانده است و دادخواست خواهان با لحاظ ماده ۳۰۸ ق.م. قابلیت رسیدگی و صدور حکم خلع ید را دارد دعوی خلع ید اصولاً به طرفیت متصرف عدوانی مطرح می گردد اعم از این که ورثه باشد یا غیر.صدور حکم خلع ید منحصر به ارایه سند مالکیت از سوی خواهان نمی باشد بلکه چنان چه خواهان فاقد سند مالکیت باشد لیکن تصرفات خود را در ملک منازع فیه ثابت نماید و دادگاه تصرفات مالکانه خواهان را احراز نماید، صدور حکم بر خلع مستند به قانون و رأی وحدت رویه ۶۰۲ ـ ۱/۱۰/۱۳۸۳ است.

دعوی خلع ید و اثبات مالکیت در یک دادخواست در صورتی که طرفین دعوی خواهان و خوانده یکی باشد و ارتباط موضوعی داشته باشند بلامانع است در غیر این صورت باید به طور جداگانه دادخواست تقدیم گردد.