نظریه مشورتی بازداشت جایگزین وثیقه و اقامت اجباری

این سند شامل خلاصه‌ای است که توسط مدل‌های زبانی (LLM) تولید شده است.

نظریه شماره 7/99/1804 مورخ 1399/11/19 اداره کل حقوقی قوه قضاییه درباره محاسبه مدت بازداشت و مرور زمان در مجازات تکمیلی: استعلام شامل دو پرسش اصلی است؛ نخست اینکه آیا مدت بازداشت به دلیل عجز از تودیع وثیقه که باید از ایام حبس کسر شود، در مدت مجازات تکمیلی نیز قابل محاسبه است؟ و دوم، اگر مرتکب برای بار دوم از محل اقامت اجباری غیبت کند و مجازاتش به حبس یا جزای نقدی درجه هفت و هشت تبدیل شود، آیا پس از گذشت پنج سال مشمول مرور زمان می‌شود؟ نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه اعلام می‌دارد که موضوع استعلام از شمول ماده 108 قانون مجازات اسلامی که اعمال مرور زمان را برای قطع اجرای مجازات اقامت اجباری در اثر غیبت عمدی محکوم نفی می‌کند، خارج است. همچنین، مجازات حبس یا جزای نقدی درجه هفت یا هشت که به عنوان ضمانت اجرای تخطی محکوم از اجرای مجازات تکمیلی تعیین شده است، از حیث مرور زمان، مشمول عمومات ماده 107 این قانون می‌باشد.

استعلام

1- آیا مدت بازداشت شخص به جهت عجز از تودیع وثیقه که طبق ماده 27 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 از ایام حبس کسر می شود، در مدت مجازات تکمیلی نیز قابل محاسبه است؟

2- در صورتی که شخص برای بار دوم مرتکب غیبت از محل اقامت اجباری شود و مانده محکومیت وی به حبس یا جزای نقدی درجه هفت و هشت تبدیل شد، آیا با انقضای مدت پنج سال، مستند به بند ث ماده 107 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 مشمول مرور زمان است؟

نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه

اولا، موضوع استعلام از شمول ماده 108 قانون مجازات اسلامی که بیان می دارد اگر اجرای مجازات اقامت اجباری بر اثر رفتار عمدی محکوم (غیبت) قطع شده باشد، در این صورت مرور زمان اعمال نمی شود؛ خارج است.

ثانیا، مجازات حبس یا جزای نقدی درجه هفت یا هشت موضوع ماده 24 قانون مجازات اسلامی که به عنوان ضمانت اجرای تخطی محکوم از اجرای مجازات تکمیلی تعیین شده است، از حیث مرور زمان، مشمول عمومات ماده 107 این قانون است.