آماگ
۷ بهمن ۱۴۰۴، ۰۲:۵۳ویرایش ۱۱ شهریور ۱۴۰۵، ۲۱:۴۴

نظریه مشورتی تخلیه مغازه‌های شهرداری و تخلیه ید

بررسی نظریه مشورتی شماره ۷/۳۵۰۰ اداره کل حقوقی قوه قضائیه درباره تخلیه ید و مغازه‌های شهرداری؛ تحلیل روابط موجر و مستأجر املاک تجاری مستند به لایحه احداث ترمینال‌های مسافربری

سؤال ـ در سال ۱۳۶۸ شهرداری قوچان با انجام مزایده تعدادی از مغازه های متصل به ترمینال مسافربری را بدون دریافت سرقفلی و پیش پرداخت به مدت دوسال به اجاره اشخاص داده است و ضمن شقوق اجاره ذکر شده که بعد از انقضای مدت اجاره، مستأجر مکلف است مورد اجاره را بدون هیچ عذر و بهانه ای تخلیه و به شهرداری تحویل دهد. با وصف مراتب مذکور شهرداری در نتیجه عدم تخلیه مغازه های مذکور اقدام به طرح دعوی تخلیه به علت انقضای مدت علیه مستأجرین مذکور کرده است، آیا دعوی شهرداری برای تخلیه موارد اجاره مجوز قانونی دارد یا خیر؟

نظریه اداره حقوقی

درخصوص موضوع مورد استعلام هرچند درمورد شهرداری تهران قانون خاص وجود دارد و تبصره دوم لایحه قانونی احداث ترمینالهای مسافربری بین شهری در داخل شهر تهران مصوب ۹/۲/۱۳۵۹ غرفه هایی را که توسط شهرداری تهران به اجاره داده می شود از شمول قانون روابط موجر و مستأجر خارج ساخته و به شهرداری اجازه داده است بعد از انقضای مدت با اعطا و حداقل یک ماه مهلت آنها را تخلیه کند و هرچند لایحه قانونی راجع به مستثنی شدن شهرداری تهران در مورد واگذاری قسمتی از پارکها و میادین و اموال عمومی اعم از عرصه و اعیان نیز از شمول قانون روابط موجر و مستأجر سال ۱۳۵۶ خارج می باشد. اما در مورد سایر شهرستانها چنین قانونی به تصویب نرسیده و ناگزیر مغازه ها، غرفه ها، دکه ها و قسمتی از پارکها و میادین که به نحوی از انحا از طرف شهرداری شهرستانها به افراد اجاره داده می شود، تابع قانون روابط موجر و مستأجر بوده و چنانچه مورد اجاره محل کسب و پیشه باشد تابع قانون سال ۱۳۵۶ خواهد بود.