طبق ماده ۴ ق.م. اثر قانون نسبت به آتیه است و قانون نسبت به ما قبل خود اثر ندارد مگر اینکه در خود قانون، مقررات خاصی نسبت به این موضوع اتخاذ شده باشد و با توجه به اینکه در ماده ۱ قانون حفظ کاربری اراضی و باغها، صراحتا از تاریخ تصویب این قانون ممنوعیت تغییر کاربری اراضی و باغها مقرر گردیده، مقررات آن عطف به ماسبق نمی شود.
صرف نظر از اینکه طبق اصل یکصدوهفتادم ق.ا.ج.ا.ا.، دیوان عدالت اداری حق ابطال آیین نامه ها و بخشنامه های صادره از طرف قوه قضائیه را ندارد و فقط در مورد قوه مجریه این حق را دارد و باتوجه به مواد ۲۰ و ۲۱ قانون دیوان عدالت اداری و اصول کلی حقوقی آرای صادره از هیأت عمومی دیوان عدالت اداری برای محاکم قضایی لازم الاتباع نمی باشد، چون دادنامه شماره ۲۰۴ مورخ ۲۵/۵/۱۳۸۳ دیوان عدالت اداری در مورد ضوابط و مقررات تفکیک باغات مزارع در محدوده شهری و با عنایت به رأی شماره ۵۱ تا ۴۴ مورخ ۱۷/۸/۱۳۶۶ دیوان عدالت صادر شده، این رأی به اراضی و باغهای مشمول قانون حفظ کاربری اراضی زراعی و باغها تسری ندارد.