مصوب ۳۰ جوزا ۱۳۰۱ شمسی
مصوب ۱۳۰۱,۰۳,۳۰
با اصلاحات و الحاقات بعدی
ماده اول - از عایدات خالص طواحینی که در اراضی اربابی واقع شده و با آب خالصه کار میکند یکعشر بابت حقالماء دریافت میشود. ماده دوم - از عایدات خلاص طواحینی که در اراضی خالصه بنا شده و با آب اربابی گردش میکند یک عشر بابت حقالارض دریافت میشود. ماده سوم - از عایدات خالص طواحینی که در اراضی خالصه بنا شده و با آب خالصه کار میکند یکعشر بابت حقالارض و یکعشر بابتحقالماء دریافت میشود. ماده چهارم - در مواردی که دولت مالک تمام آب یا اراضی طاحونه نباشد به نسبت سهمیکه مالک است حقالارض و حقالماء مطابق مواد فوق دریافت میشود. ماده پنجم - عایدات خالص عبارت است از کلیّه عایدات طاحونه پس از وضع صدی چهل۴۰% از بابت مخارج از هر قبیل. ماده ششم - مقصود از آب و زمین خالصه که در مواد فوق ذکر شده است آب و زمینی است که در تصرف دولت باشد و خالصجات انتقالی را که درحکم املاک اربابی است و همچنین طاحونههائی را که با آب نهرهای اربابی منشقه از رودخانهها کار میکند شامل نمیشود. ماده هفتم - وزیر مالیه مأمور اجرای این قانون است. این قانون که مشتمل بر ۷ ماده است در جلسه ۳۰ جوزای ۱۳۰۱ شمسی بتصویب مجلس شورای ملی رسید. رئیس مجلس شورای ملی-مؤتمن الملک