نظریه مشورتی مرخصی درمانی زندانیان

در فرضی که مرخصی و اجازه معالجه زندانی در خارج از زندان توسط دادگاه با اخذ تأ مین انجام شده باشد نیز در صورت غیبت و عدم مراجعت زندانی بدون عذر موجه وفق ماده ۲۲۵ آیین نامه اجرایی سازمان زندان ها و اقدامات تأ مینی کشور نتیجه قهری اخذ تأ مین از محکوم علیه بیمار (موضوع ماده ۲۹۱ ق.آ.د.ک. ۱۳۷۸ و صدور قرار قبولی آن، الزام وی به پذیرش شرایط تأ مین و مأ خوذ برای کفیل و وثیقه گذار به آثار و تبعات آن از قبیل اخذ وجه الکفاله و ضبط وثیقه در صورت عدم بازگشت محکوم علیه برای عذر موجه در موعد مقرر است که در این صورت تشریفات مقرر در مواد ۱۴۰ و ۱۴۱ قانون یاد شده لازم الرعایه است و اگر جز این باشد اخذ تأ مین از محکوم علیه عملی لغو و بی نتیجه خواهد بود که نمی توان آن را ضمانت اجرای بازگشت محکوم علیه به زندان تلقی نمود و رأی وحدت رویه ۶۸۰ ـ ۲۵/۰۵/۱۳۸۴ نیز موید این استنباط است.