مصوب ۱۳۶۹,۰۲,۰۳
با اصلاحات و الحاقات بعدی
شورای عالی شهرسازی و معماری ایران در جلسه مورخ ۳ /۲ /۱۳۶۹ بند ۳ ضوابط حفظ حریم و اراضـی مجاور راه ها در محدودة استحفاظی و حریم شهرها را به شرح زیر به تصویب رساند:
بند ۳: احداث هر گونه ساختمان و تأسیسات در طرفین کلیه راه های بین شهری واقع در محدوده استحفاظی و حریم شهر ها به عمق ۱۵۰ متر از بر حریم قانونی راه و همچنین ایجاد راه های دسترسـی هم سطح به جاده اصلی ممنوع است مگر در مورد کاربری های خاص که هـم محـل کـاربری و هـمراه های دسترسی لازم در قالب طرح های مصوب جامع و تفصیلی و هادی عیناً ترسیم شده یـا ضـوابط مربوط به آنها تعیین شده باشد.
تبصره ۱: تأسیسات لازم برای بهره برداری (کشت، داشت و برداشت) از زمین هـای کشـاورزی و باغات و همچنین خطوط پایه های انتقال نیروی برق و شبکه های مخابراتی، پلها و تونل های واقع در مسیر راه ها، لوله های انتقال نفت و گاز، کانالها و شبکه های آبیاری، خطوط و لولـه هـای آبرسـانی، سیل بندها و سیل گیرها، از شمول بندهای فوق مستثنی و تابع قوانین و مقررات مربوط به خود هستند.
تبصره: کمیسیون های ماده ۵ یا مراجع تصویب طرح های هادی حسب مورد و در صـورت لـزوم می توانند جاده های ارتباطی دیگری را نیز که از شهر به روستاها و یا نقاط دیگری در اطـراف شـهرمنتهی می شوند مشمول این مقررات بنمایند. که در این صورت حریم حفاظتی آنها تـا ۵۰ متـر قابـل تقلیل است همچنین حریم حفاظتی جاده های بین شهری در مواردی که از روستا عبور می نماینـد نیـزچنانچه در قالب طرح های بهسازی یا هادی روستائی مورد طراحی قرار گیرد تا ۵۰ متر قابـل تقلیـل است.