نظریه مشورتی دعاوی فسخ معامله و استرداد مبیع

این سند شامل خلاصه‌ای است که توسط مدل‌های زبانی (LLM) تولید شده است.

نظریه شماره 653/96/7 مورخ 1396/03/20 اداره کل حقوقی قوه قضاییه درباره ضوابط قانونی دعوای اعلام و تأیید فسخ معامله: نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه درباره نحوه طرح دعوای فسخ معامله است. طبق این نظریه، اعلام فسخ معامله نیازی به طرح دعوا در مرجع قضائی ندارد و صرفاً اعلام به مشروط علیه کافی است. در صورت طرح دعوا، به استناد ماده 2 قانون آیین دادرسی مدنی قرار عدم استماع صادر می‌شود. دعوای تأیید فسخ معامله و امثال آن به صورت مستقل و ابتدائی جنبه ترافعی ندارد، مگر اینکه مقدمه طرح دعوای دیگری همچون ابطال سند یا استرداد مبیع باشد، که در این صورت این دعاوی فرع بر دعوای تأیید فسخ معامله است.

استعلام

برخی از همکاران عنوان خواسته تحت عنوان فسخ معامله صحیح و قانونی نمی دانند و عقیده دارند در صورت طرح چنین دعوائی الزاما باید قرار عدم استماع دعوی صادر گردد برخی همکاران هم قائل به تفکیک این موضوع هستند عقیده دارند که طرح دعوی تنفیذ فسخ معامله زمانی است که مسبوق به فسخ عادی و یک عمل حقوقی صورت گرفته باشد ودر غیر این صورت عنوان خواسته باید فسخ معامله باشد تا قابل پذیرش و رسیدگی داشته باشد.

نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه

اولا: اعلام فسخ معامله، نیازی به طرح دعوا در مرجع قضائی ندارد و صرف اعلام به مشروط علیه برای تحقق فسخ، کافی می باشد. بنابراین در صورت طرح چنین دعوایی، باید به استناد ماده 2 قانون آیین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب در امور مدنی مصوب 1379 قرار عدم استماع صادر شود.

ثانیا: طرح دعوای تأیید فسخ معامله و امثال آن به طور ابتدائی و مستقل، واجد جنبه ترافعی نیست؛ مگر آنکه مقدمه طرح دعوای دیگری مانند ابطال سند و یا استرداد مبیع باشد که در این صورت رسیدگی به دعاوی یاد شده، فرع بر طرح دعوای تأیید فسخ معامله (از تاریخ اعلام به مشروط علیه) می باشد.