نظریه مشورتی احیای اراضی موات و اصلاحات ارضی

این سند شامل خلاصه‌ای است که توسط مدل‌های زبانی (LLM) تولید شده است.

نظریه شماره 2261/95/7 مورخ 1395/09/15 اداره کل حقوقی قوه قضاییه درباره تفسیر معیار قانونی احیای اراضی موات و تشخیص آنها به عنوان اراضی دایر در محدوده و حریم شهری: این نظریه به بررسی معیار قانونی مشخص‌شده در ماده 3 قانون زمین شهری مصوب 1366 می‌پردازد و تأکید دارد که تاریخ 5/4/1358 به عنوان ملاک تشخیص اراضی موات از دایر در نظر گرفته می‌شود. به این معنا که اراضی موات شهری که تا این تاریخ سابقه عمران نداشته‌اند و پس از آن بدون مجوز قانونی احیاء شده‌اند، همچنان در اختیار دولت باقی می‌مانند. لذا تاریخ 22/6/1366 در خصوص تغییر نوعیت اراضی ملاک نیست. این نظر به ویژه در بحث اعتراض به آرای کمیسیون ماده 12 قانون زمین شهری کاربرد داشته و تفسیر دقیقی از قوانین مربوط به احیای اراضی ارائه می‌دهد که برای حل اختلافات حقوقی مرتبط با مالکیت اراضی و احیای آنها حائز اهمیت است.

استعلام

در طرح دعوای اعتراض به نظر کمیسیون ماده 12 قانون زمین شهری برخی معتقدند که اراضی در محدوده شهر وفق قانون لغو مالکیت اراضی موات و قانون زمین شهری جهت خروج از نوعیت موات می بایست قبل از سال 58 احیاء شده باشند اما اراضی که قبل از سال 66 در حریم استحفاضی شهر هستند طبق قانون زمین شهری مصوب سال 66 چنانچه تا قبل از تصویب این قانون سابقه احیاء داشته باشند از حالت موات خارج و دایر می باشند برخی معتقدند در هر حال اراضی در صورتی از نوعیت موات خارج می شوند که تا سال 58 سابقه احیاء داشته باشند نظر آن اداره محترم کدام است؟

نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه

تاریخ 5/4/1358 که در ماده 3 قا نون زمین شهری قید شده است، ملاک تشخیص موات از غیرموات است که طبق مقررات ماده 3 قانون زمین شهری، اراضی موات شهری که سابقه عمران واحیاء نداشته، چنانچه بدون مجوز قانونی و از این تاریخ به بعد (5/4/1358) احیاء شده باشد، همچنان در اختیار دولت است، بنابراین، تاریخ 22/6/1366 در خصوص نوع زمین ملاک نیست.