انتقال منافع به غیر و تخلیه در روابط موجر و مستاجر بر اساس ماده ۱۹ قانون ۱۳۵۶

این سند شامل خلاصه‌ای است که توسط مدل‌های زبانی (LLM) تولید شده است.

نظریه شماره 7/97/2754 مورخ 1397/11/06 اداره کل حقوقی قوه قضاییه درباره تفسیر ماده 19 قانون روابط موجر و مستأجر 1356 در خصوص تجویز انتقال منافع به غیر: در دعاوی مربوط به تجویز انتقال منافع به غیر یا مواردی که بر اساس نظریه کارشناسی رأی به پرداخت وجوهی صادر شده و به مرحله قطعیت رسیده باشد، این رأی قطعی دادگاه قابل تغییر نیست و تبصره ماده 19 قانون کانون کارشناسان رسمی دادگستری 1381 در این خصوص اعمال نمی‌شود. ضمن اینکه ماده 19 قانون موجر و مستأجر 1356 مهلت شش‌ماهه‌ای برای اجرای حکم تجویز انتقال منافع تعیین کرده است که پس از آن حکم مذکور ملغی‌الاثر خواهد شد. از این ماده استنباط می‌شود که اجابت درخواست مستأجر از دادگاه برای تجویز انتقال به غیر، به منزله اذن دادگاه به مستأجر است و مستأجر در استفاده از این جواز مختار است و طرح مجدد دعوای تجویز انتقال منافع پس از ملغی‌الاثر شدن حکم قبلی، مانع قانونی ندارد.

نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه

1-در دعاوی تجویز انتقال منافع به غیر یا هر موردی که بر اساس نظریه کارشناسی رأی مبنی بر پرداخت وجوهی صادر شده و به مرحله قطعیت رسیده باشد، رأی قطعی دادگاه قابل تغییر نیست و موضوع مشمول تبصره ماده 19 قانون کانون کارشناسان رسمی دادگستری 1381 نمی شود. خاطر نشان می گردد که در ذیل ماده 19 قانون روابط موجر و مستأجر 1356 مهلت شش ماه برای اجرای حکم تجویز انتقال منافع تعیین شده است که پس از آن حکم مزبور ملغی الاثر خواهد شد.

2-از ماده 19 قانون موجر و مستأجر 1356 استنباط می گردد که اجابت درخواست مستأجر از دادگاه مبنی بر تجویز انتقال به غیر اذن دادگاه به مستأجر است نه محکومیت وی و لذا مستأجر اختیار دارد از این جواز استفاده نکند و با توجه به مراتب مذکور، طرح مجدد دعوای موضوع این ماده از سوی مستأجر بعد از ملغی الاثر شدن آن فاقد منع قانونی است