احضار محکوم‌علیه و اخطار به کفیل در اجرای احکام کیفری

این سند شامل خلاصه‌ای است که توسط مدل‌های زبانی (LLM) تولید شده است.

نظریه شماره 7/98/10 مورخ 1398/02/04 اداره کل حقوقی قوه قضاییه درباره احضار محکوم علیه و الزام به معرفی توسط کفیل یا وثیقه‌گذار: مستفاد از مواد 224، 230 و 500 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 و اصلاحات و الحاقات بعدی، این است که بدون احضار محکوم علیه (موضوع تبصره ماده 500 قانون فوق الذکر) و مشخص شدن نتیجه آن مبنی بر عدم حضور محکوم علیه و یا عدم دسترسی به وی، موجب قانونی جهت اخطار به کفیل یا وثیقه گذار (غیر محکوم علیه) جهت معرفی محکوم علیه نمی‌باشد، و چنانچه مطابق موارد مذکور در تبصره ماده 500 قانون فوق الذکر، صدور احضاریه منتفی و از ابتدا دستور جلب محکوم علیه توسط قاضی اجرای احکام کیفری صادر گردد، به جهت رعایت دقیق قانون و حفظ حقوق کفیل یا وثیقه گذار، با توجه به تصریح مواد 224 و 500 قانون مارالذکر که شرط لزوم معرفی محکوم علیه از سوی کفیل یا وثیقه گذار را احضار قبلی متهم (محکوم علیه) دانسته است، از این رو شرط صدور دستور به اخذ وجه الکفاله یا ضبط وثیقه، احضار قبلی محکوم علیه و تخطی کفیل یا وثیقه گذار از معرفی وی (محکوم علیه) است و صرف صدور دستور جلب ابتدایی کفایت نمی‌کند.

نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه

مستفاد از مواد 224، 230 و 500 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 و اصلاحات و الحاقات بعدی، این است که بدون احضار محکوم علیه (موضوع تبصره ماده 500 قانون فوق الذکر) و مشخص شدن نتیجه آن مبنی بر عدم حضور محکوم علیه و یا عدم دسترسی به وی، موجب قانونی جهت اخطار به کفیل یا وثیقه گذار (غیر محکوم علیه) جهت معرفی محکوم علیه نمی باشد، و چنانچه مطابق موارد مذکور در تبصره ماده 500 قانون فوق الذکر، صدور احضاریه منتفی و از ابتدا دستور جلب محکوم علیه توسط قاضی اجرای احکام کیفری صادر گردد، به جهت رعایت دقیق قانون و حفظ حقوق کفیل یا وثیقه گذار، با توجه به تصریح مواد 224 و 500 قانون مارالذکر که شرط لزوم معرفی محکوم علیه از سوی کفیل یا وثیقه گذار را احضار قبلی متهم (محکوم علیه) دانسته است، از این رو شرط صدور دستور به اخذ وجه الکفاله یا ضبط وثیقه، احضار قبلی محکوم علیه و تخطی کفیل یا وثیقه گذار از معرفی وی (محکوم علیه) است و صرف صدور دستور جلب ابتدایی کفایت نمی کند.