چنانچه شخصی قبل از فوت مال خود را به نفع همسرش وصیت نماید و در وصیت نامه ذکر کند که سه دانگ مشاع منزل مسکونی را به همسرم می بخشم و بعد از یک ماه یا کمتر از آن فوت کند این امر مطابق ماده ۸۲۶ ق.م. وصیت تملیکی محسوب می شود و پس از فوت موصی با قبول موصی له، وصیت تحقق می یابد و در این صورت لفظ می بخشم در زمان حیات، افاده ایجاب می نماید که برابر ماده ۸۲۷ ق.م. با فوت او نیاز به قبول موصی له پیدا می کند.
طول مدت حیات موصی بعد از وصیت (کم یا زیاد) مؤثر در تحقق یا عدم تحقق وصیت نیست، همچنین اقدامات ورثه نیز مبنی بر بی اطلاع گذاشتن موصی له یا جلوگیری از انتشار وصیت تأ ثیری در مقام ندارد، قبول موصی له بعد از فوت موصی موجب تحقق وصیت می شود.