آماگ
۲۳ فروردین ۱۴۰۵، ۱۴:۰۲ویرایش ۱۱ شهریور ۱۴۰۵، ۲۱:۴۴

رای هیات عمومی، درباره اراضی موات شهری، واگذاری اراضی دولتی، موضوع تبصره 4 ماده 9 قانون زمین شهری

رای هیات عمومی دیوان عدالت اداری مورخ ۱۳۶۶/۰۷/۰۷ درباره اراضی موات شهری و واگذاری اراضی دولتی، مستند به تبصره ۴ ماده ۹ قانون زمین شهری

رای هیات عمومی دیوان عدالت اداری درباره ابطال ماده 5 آیین نامه اجرایی قانون زمین شهری مصوب 24/3/1371 هیئت وزیران

مقدمه:شاکی طی دادخواست تقدیمی اعلام داشته است، در ماده 7 قانون زمین شهری مصوب 1366 آمده است کسانی که طبق مدارک مالکیت، از زمین های موات شهری در اختیار داشته اند مشروط بر آن که از مزایای مواد 6 و8 قانون اراضی شهری مصوب 1360 استفاده نکرده و مسکن مناسبی نداشته باشند ، طبق ضوابط مسکن و شهرسازی در سراسر کشور قطعه و یا قطعاتی جمعا معادل 1000 مترمربع در اختیارشان گذاشته می شود تا در مهلت مناسبی که در آیین نامه تعیین خواهد شد عمران و احیاء کنند در صورت عدم عمران و احیاء بدون عذر موجه اجازه مذکور ساقط و زمین به دولت باز می گردد بنابراین قانونا ابتدا مهلت مناسب جهت عمران و احیاء از تاریخ واگذاری می باشد

ولی در ماده 5 آیین نامه اجرایی قانون مذکور مهلت عمران زمین های موات را از تاریخ تشخیص نوع زمین- اعلان رأی کمیسیون تشخیص مدت 3 سال تعیین نموده این م هلت ارتباط منطقی با واگذاری منظور قانونگذار نداشته و گاها ممکن است به افراد مشمول ماده 7 قانون زمین شهری تا 3 سال پس از اعلان رأی کمیسیون زمین واگذار نشده باشد و یا در زمانی واگذار گردد که استفاده از مهلت 3 ساله مذکور محروم گردند

بنا به مراتب مذکور ما ده 5 آیین نامه مذکور مغایر با مدلول ماده 7 قانون زمین شهری تدوین گردیده و ابطال آن مورد تقاضا است

مدیر کل املاک و حقوقی سازمان ملی زمین و مسکن در پاسخ به شکایت مذکور طی نامه شماره 42701/686 مورخ 14/8/1381 اعلام داشته اند، مغایرتی بین ماده 7 قانون زمین شهری و ماده 5 آیین نامه اجرایی آن وجود ندارد چرا که قانون گذار در صدر ماده 7 با فرض اینکه زمین در اختیار دارنده مدارک مالکیت اولیه است وصرفا جهت عمران و احیاء آن در مهلت مناسب و همچنین میزان نصاب مالکانه نیاز به تعیین تکلیف داشته که در خصوص میزان نصاب مالکانه رأسا طی ماده فوق تعیین تکلیف نموده لیکن مهلت عمران و احیاء را موکول به آیین نامه اجرایی نموده است

لذا بالتبع وقتی قرار است مهلتی تعیین گردد می بایست مبدأ آن مشخص باشد لذا هیأت وزیران نیز با پیش فرص قانونگذار که زمین در اختیار مالک اولیه است و صرفا جهت عمران و احیاء نیاز به نظریه کمیسیون میباشد مهلت عمران و احیاء را 3 سال از تاریخ اعلان رأی کمیسیون در نظر گرفته و لذا عبارت در اختیارشان گذاشته می شود مذکور در متن ماده 7 به معنای تحویل مجدد زمین به مالک اولیه نیست بلکه زمین در تصرف و اختیار مالک بوده و سازمان صرفا نسبت به صدور مجوز عمران در صورت واجد شرایط بودن مالک اقدام می نماید البته در صورت واگذاری طی قرارداد واگذاری تاریخ مهلت عمران از تاریخ تنظیم قرارداد محاسبه می گردد

هیأت عمومی دیوان عدالت اداری در تاریخ فوق به ریاست حجتالاسلاموالمسلمین درینجفآبادی و با حضور رؤسای شعب بدوی و رؤسا ومستشاران شعب تجدیدنظر تشکیل و پس از بحث و بررسی و انجام مشاوره با اکثریت آراء به شرح آتی مبادرت به صدور رأی می نماید

رأی هیأت عمومی

سیاق عبارات حکم مقرر در ماده 7 قانون زمین شهری مصوب 22/6/1366 علی الاصول مفید لزوم تعیین مدت متناسب در آیین نامه مربوط به منظور عمران و احیائ اراضی موات شهری موضوع این ماده از تاریخ واگذاری زمین به شخص واجد شرایط است

بنابراین ماده 5 آیین نامه اجرایی قانون زمین شهری که ابتدای مهلت عمران اراضی موات توسط افراد واجد شرایط را تاریخ تشخیص نوع زمین –اعلان رأی کمیسیون تشخیص تعیین کرده مغایر هدف و حکم مقنن به شرح مقرر در ماده 7 قانون زمین است و به استناد قسمت دوم 25 قانون دیوان عدالت اداری ابطال می شود


کدمنبع: 6599