طبق ماده ۱۱۱۴ ق.م.، زوجه باید در منزلی که شوهر تعیین می کند سکونت کند، مگر آنکه اختیار تعیین مسکن به وی داده شده باشد. بهانه زن به این که در خانه پدر و مادرشوهر حاضر به سکونت نیست از موانع مشروع مذکور در ماده ۱۱۰۸ ق.م. نیست تا با استناد به آن تمکین نکند؛ بلکه زوجه اگر مدعی است که زندگی در خانه پدرشوهر متضمن خوف ضرر مالی یا بدنی یا شرافتی است باید به دادگاه مراجعه نماید.ادعای عدم تمکین زوجه به صرف اظهار و اعلام وی مبنی بر خوف ضرر مالی، بدنی، شرافتی بدون دلیل و احراز پذیرفته نیست بلکه با توجه به مفاد ماده ۱۱۱۵ق.م. باید موضوع مورد رسیدگی قرار گیرد.
زوجه باید ثابت کند که زندگی در خانه پدر و مادر شوهر برای او مخاطره آمیز یا موجب عسروحرج و غیرقابل تحمل است و به این جهت خواهان منزل مستقلی است.
در صورت احراز صحت ادعای زوجه توسط دادگاه زن می تواند مسکن علیحده انتخاب کند و در صورت عدم تمکین (اعم از عام و خاص) ناشزه محسوب نمی گردد.
