نظر مشورتی ۷/۱۶۲۲ مورخ ۱۳۸۴/۰۳/۱۱ اداره کل حقوقی قوه قضائیه

باتوجه به ماده ۱۱۱ ق.آ.د.م. ۱۳۷۹ دادگاه صالح دادگاهی است که در زمان تقدیم درخواست صدور قرار تأمین، صلاحیت رسیدگی به دعوی را دارد و باتوجه به این که دادگاه عمومی پس از صدور رأی، تا زمانی که این رأی نقض نشده، قانوناً از رسیدگی به همان دعوی فارغ است، مرجع صالح به رسیدگی دادگاه تجدیدنظری است که پرونده برای ادامه رسیدگی به آن ارجاع می گردد. لذا، درخواست خواهان باید به همان دادگاه تجدیدنظر تقدیم شود تا مرجع مذکور در اجرای ماده ۱۱۵ قانون مارالذکر و ملاحظه محتویات پرونده و حکم صادره به ادله متقاضی رسیدگی نموده و قرار تأمین صادر یا درخواست متقاضی را رد کند و عنداللزوم نسبت به اعمال تبصره ماده ۱۰۹ قانون آیین دادرسی مذکور اقدام نماید. بدیهی است در این خصوص باتوجه به ذیل ماده ۱۱ ق.آ.د.ک. ۱۳۷۸ تفاوتی بین دادگاه کیفری و حقوقی نیست. (و نظریه ۱۸۴۹/۷ ـ ۶/۵/۱۳۸۱ ا.ح.ق)