قانون طبابت

قانون طبابت

مصوب ۱۲۹۰,۰۳,۱۰

با اصلاحات و الحاقات بعدی

ماده ۱ (منسوخه ۰۵ˏ۰۸ˏ۱۳۹۹) - هیچکس در هیچ نقطه ایران حق اشتغال بهیچ یک از فنون طبابت و دندانسازی ندارد مگر آنکه از وزارت معارف اجازه‌ نامه گرفته و بثبت وزارت داخله رسانیده باشد. ماده ۲ - در آتیه اسنادیکه وزارت معارف آنرا رسماً شناخته و بصاحب آن اجازه‌ نامه خواهد داد از این قرار است: اولاً – تصدیق ‌نامه‌ هائی که در مملکت ایران بتوسط مدارس طبی دولت داده میشود. ثانیاً - تصدیق‌ نامه‌ های طبی دولتی ممالک خارجه. ماده ۳ (منسوخه ۰۵ˏ۰۸ˏ۱۳۹۹) - گیرنده اجازه‌ نامه طبابت مبلغ پنج تومان بصندوق وزارت معارف باید کارسازی نماید. ماده ۴ (منسوخه ۰۵ˏ۰۸ˏ۱۳۹۹) - اشخاصی که هیچ یک از تصدیق‌ نامه‌ های مذکوره در مادة دویم این قانون را ندارند و در تاریخ نشر این قانون از پنجسال کمتر در طهران‌ مشغول طبابت بوده اجازه‌ نامه بآنها داده نمیشود و از مداومت بشغل مزبوره ممنوع خواهند بود. ماده ۵ (منسوخه ۰۵ˏ۰۸ˏ۱۳۹۹) - اشخاصی که دارای هیچیک از تصدیقنامه‌ های مذکور در مادة دوم این قانون نیستند و بیش از پنج سال و کمتر از ده سال در طهران طبابت‌ کرده‌ اند اجازه‌ نامه طبابت میتوانند بگیرند مشروط بر اینکه از تاریخ انتشار این قانون تا انقضاء مدت سه سال حاضر شوند که در حضور کمیسیون‌ مخصوصی که بر طبق مادة هشتم این قانون در وزارت معارف منعقد میشود امتحان دهند یا آنکه تا مدت چهار ماه یکی از اسناد ذیل را بوزارت‌ معارف ارائه دهند: اولاً - تصدیق تحصیل و تلمذ در مطب یکی از اطبای معروف مشروط بر اینکه در آن تصدیق‌نامه ذکر شده باشد که دارندة آن لااقل پنجسال‌ بالاستمرار از تلامذه او بوده است.

ثانیاً - تصدیقنامة اطبای مریضخانه دولتی و آمریکائی.

توضیح - تصدیقنامه‌ های مذکور فقط تا چهار ماه بعد از نشر این قانون اعتبار خواهد داشت و وزارت معارف بر طبق آن اجازه ‌نامه طبابت خواهد داد بعد‌ از انقضاء آن مدت آن تصدیقنامه‌ ها از اعتبار خواهد افتاد و فقط اسناد مذکور در مادة دویم این قانون برای تحصیل اجازه ‌نامه طبابت معتبر خواهد بود. ماده ۶ (منسوخه ۰۵ˏ۰۸ˏ۱۳۹۹) - اشخاصی که بیش از دهسال در طهران استمراراً مشغول طبابت بوده‌ اند بهر حال حق دارند اجازه‌ نامه طبابت بگیرند. ماده ۷ (منسوخه ۰۵ˏ۰۸ˏ۱۳۹۹) - برای آنکه اشخاص مذکوره در ماده پنجم و شش این قانون بوزارت معارف معرفی شده اجازه‌ نامه بگیرند از تاریخ نشر این قانون تا مدت‌ چهار ماه کمیسیونی در وزارت معارف منعقد خواهد بود که اشخاص مزبور میتوانند خودشانرا بآن کمیسیون معرفی نمایند و کمیسیون مزبور مرکب‌ خواهد بود:

‌اولاً - از یکنفر از معلمین طب مدیره دارالفنون.

‌ثانیاً - از یکنفر از اطبای مریضخانة دولتی.

‌ثالثاً - از یکنفر از اطبای مریضخانه آمریکائی.

‌رابعاً - از یکنفر از اطبای معروف ایرانی.

‌خامساً - از دو نفر نمایندة وزارت معارف که یکی از آنان رئیس کمیسیون خواهد بود اشخاص مزبور را وزیر معارف تعیین خواهد نمود. ماده ۸ (منسوخه ۰۵ˏ۰۸ˏ۱۳۹۹) - از تاریخ نشر این قانون تا مدت سه سال هر سال دو نوبت در بهار و پائیز یک کمیسیون در وزارت معارف منعقد خواهد شد برای اینکه‌ مطابق مادة پنجم این قانون اشخاصی را که بیش از پنجسال و کمتر از دهسال در طهران طبابت کرده و هیچ نوع تصدیقی ندارند و خود را بکمیسیون‌مذکور در ماده قبل معرفی نموده‌اند بمعرض امتحان در آورند کمیسیون مزبور مرکب خواهد بود:

‌اولا - از معلمین رسمی طبی دارالفنون.

‌ثانیاً - از چهار نفر از اطبای معروف.

‌ثالثاً - از یکنفر نمایندة وزارت معارف که رئیس کمیسیون خواهد بود.

‌تعیین اشخاص مذکور با وزارت معارف است.

ماده ۹ (منسوخه ۰۵ˏ۰۸ˏ۱۳۹۹) - اشخاصیکه تا تاریخ نشر این قانون در ولایت مشغول طبابت بوده یا در طهران و ولایات داندانسازی میکردند باید تا یکسال بعد از نشر‌این قانون خود را بوزارت معارف معرفی کرده برای مداومت بشغل مزبور اجازه‌نامه تحصیل نمایند لیکن پس از انقضای یکسال در هیچیک از نقاط‌ ایران بهیچکس اجازه‌ نامه طبابت و دندانسازی داده نخواهد شد مگر بموجب اسناد مذکور در مادة دوم این قانون. ماده ۱۰ (منسوخه ۲۹ˏ۰۳ˏ۱۳۳۴) - هر کس بر خلاف مقررات مواد فوق بشغل طبابت مشغول شود در نوبت اول اخطار میشود و در نوبت دوم چهار ماه محبوس و در‌نوبت سوم یکسال محبوس خواهد شد. ماده ۱۱ (منسوخه ۰۵ˏ۰۸ˏ۱۳۹۹) - بعد از انتشار این قانون هیچ طبیبی برای امور صحیه و طبیه در ادارات دولتی مستخدم و اجیر نخواهد شد مگر اینکه بموجب اسناد‌ مذکور در مادة دوم دارای اجازه‌ نامة طبابت باشد. ماده ۱۲ - نسخة رمز کلیتاً ممنوع است و هر طبیبی که نسخة رمز بدهد مجازات او چهار ماه حبس خواهد بود. ماده ۱۳ (منسوخه ۰۵ˏ۰۸ˏ۱۳۹۹) - وزارت داخله مراقب خواهد بود که مدلول مادة اول این قانون از چهار ماه بعد از نشر آن در طهران و از یکسال بعد از نشر آن در ولایات ‌بموقع اجرا گذاشته شود.