آیین نامه وسایل حفاظت فردی
مقرره مصوب ۱۳۸۹/۱۱/۱۶ وزیر تعاون, کار و رفاه اجتماعی
آیین نامه وسایل حفاظت فردی
مصوب ۱۳۸۹,۱۱,۱۶
با اصلاحات و الحاقات بعدی
هدف و دامنه شمول
به منظور تامیـن و ارتقاء سطح ایمنی و حفاظت نـیروی کار و همچنین صیانت نیروی انسانی و منابع مادی کشور و در راستای پیشرفت تکنولوژی و ایمنسازی محیط کارگاهها و به منظور پیشگیری از حوادث منجر به صدمات جانی و خسارات مالی، مقررات این آییننامه به استناد ماده ۸۵ قانون جمهوری اسلامی ایران تدوین گردیده است. فصل اول ـ تعاریف وسیله حفاظت فردی : وسیلهای است که برای حذف تماس مستقیم با عوامل زیانآور محیط کار و تقلیل اثرات مخاطره آمیز در محل کار توسط فرد استفاده میشود.
گوشی حفاظتی: نوعی وسیله حفاظت شنوایی است که با قرارگیری در روی گوش و پوشاندن لاله آن از رسیدن امواج صوتی بالاتر از حد مجاز به گوش جلوگیری میکند. پلاگ گوش : نوعی وسیله حفاظت شنوایی است که در داخل مجرای شنوایی قرار گرفته و با مسدود کردن آن از رسیدن امواج صوتی بالاتر از حدمجاز به پرده صماخ و انتقال آن به گوش داخلی جلوگیری میکند.
وسایل و تجهیزات حفاظت فردی کار در ارتفاع: وسایلی هستند که به منظور پیشگیری از سقوط و یا کاهش عوارض و صدمات ناشی از سقوط کارگر از ارتفاع به کار میرود. مانند کمربند ایمنی مهار کل بدن(هارنس)، لنیارد، قلاب قفلشونده (کارابین)، انواع طناب تکیهگاهی، عملیاتی، دینامیکی، استاتیکی و پشتیبان محافظ چشم : وسـیله حفاظت فردی است که چشـم را در برابر خـطرات زیر محافظت مینماید:
۱ـ برخورد اجسام سخت
۲ـ تابشهای نوری (با طول موج ۱ / ۰ الی ۱۰۰میکرومتر)
۳ـ فلزات مذاب و اجسام داغ
۴ـ قطرات و پاشش مایعات
۵ ـ ذرات گرد و غبار
۶ ـ گازها
۷ـ و هر نوع ترکیبی از این مخاطرات عینک با تراز حفاظتی : محافظ چشمی است با عدسیهای نصب شده درقاب، با محافظ جانبی یا بدون محافظ جانبی. عدسی و محافظ جانبی عینک معمولی باید به گونهای باشد که با ساچمه فولادی با قطر ۶ میلی متر و جرم ۸۶ / ۰ گرم با سرعت ۴۵ متر بر ثانیه مقاومت مناسب را از خود نشان دهد. عینک با تراز ایمنی : محافظ چشمی است که بر روی صورت قرار گرفته و ناحیة چشمها را کاملاً محصور میکند. عدسی و محافظ جانبی عینکهای ایمنی باید به گونهای باشد که با ساچمه فولادی با قطر ۶ میلی متر و جرم ۸۶ / ۰ گرم با سرعت ۱۲۰ متر بر ثانیه مقاومت مناسب را از خود نشان دهد. سپرهای محافظ صورت : محافظی است که تمام صورت را پوشانده و از درجه ایمنی بالایی برخوردار باشد. این نوع سپر باید به گونهای باشد که با ساچمه فولادی با قطر ۶ میلیمتر و جرم ۸۶ / ۰ گرم با سرعت ۱۹۰ متر بر ثانیه مقاومت مناسب از خود نشان میدهد. فیلتر نوری : نوعی عدسی چشمی است که برای کاهش تابش نورهای فرودی در محدودة طول موجهای مشخص به کار میرود. شمارة درجهبندی : ویژگیهای نور عبوری از فیلترهای نوری توسط شمارة درجهبندی آنها مشخص میشود. شمارة درجهبندی ترکیبی از کد عددی و شمارة تیرگی میباشد که با یک خط تیره از یکدیگر جدا شدهاند. کد عددی نشاندهندة نوع فیلتر میباشد. (جدول شماره ۱ ضمیمه) فیلتر جوشکاری : فیلتر مخصوصی است که برای حفاظت چشم در برابر درخشندگی (اشعه) خطرناک حاصل از جوشکاری و تابش کاهشیافتهای از اشعه ماوراء بنفش (UV) و مادون قرمز (IR) به کار می رود. ماسک : ماسک وسیله محافظ دستگاه تنفس است که برای ایجاد فضایی محفوظ، با حداقل درز به روی صورت استفادهکننده به کار می رود. ماسک کامل : پوششی است بر روی تمام صورت که چشم، بینی، دهان و چانه را میپوشاند. نیم ماسک : پوششی است مقابل صورت، که دهان، بینی و چانه را میپوشاند. ربع ماسک : پوششی است مقابل صورت که فقط دهان و بینی را میپوشاند. نیم فیلتر ماسک : ماسکی است که کل یا قسمت اعظم آن را فیلتر تشکیل میدهد و دهان و بینی و در حد امکان چانه را نیز میپوشاند. فیلتر ویژه : فیلتر مخصوصی است که در محیطهای دارای اکسیدهای نیتروژن و جیوه استفاده میگردد. فیلتر : قسمتی از دستگاه محافظ تنفسی است که قابل تعویض بوده و از آن برای فیلتراسیون (پالایش) هوای محیط استفاده میشود. فیلترهای ذرهای : فیلترهایی هستند که از آنها در محیطهای گرد و غباردار و ذرات جامد و مایع معلق در هوا استفاده میشود. فیلترهای گازی : فیلترهایی هستند که در محیطهای گازی استفاده میشوند و جذبکننده گازها و بخارها هستند. سرپنجة ایمنی : سرپنجهای که پا را در برابر ضربههایی با انرژی برخوردی حداقل ۲۰۰ ژول محافظت میکند. سرپنجه حفاظتی : سرپنجهای که پا را در برابر ضربههایی با انرژی برخوردی ۱۰۰ تا ۲۰۰ ژول محافظت میکند. کلاه ایمنی : کلاهی است که از قسمتهای بالای سر در مقابل صدمه محافظت میکند.
دستکـش ایمنی و بازوبند: وسایل حفاظت فردی هستند که بر حسب انواع آن، میتـواند انگشـتان دسـت تا بالای بازو را در مقابل عـوامل زیـانآور محیـط کار محافظت نماید. گتر : نوعی وسیلـه حفاظت فردی است که حدفاصل فضای خالی بین لبه شلوار تا روی کفش را میپوشـاند و بستـه به نوع فعالیـت از جـنس و انـدازههای مخـتلف تهیه میشود. فصل دوم ـ مقررات عمومی ماده ۱ ـ به منظور انتخاب وسایل حفاظت فردی متناسب با نوع کار، کارفرما مکلف به شناسایی و ارزیابی شرایط محیط کار برای تشخیص و کنترل خطرات میباشد. ماده ۲ ـ کارفرما مکلف است وسایل حفاظت فردی متناسب با نوع و محیط کار و مخـاطرات احتمالی را به تعداد کافی تهیـه و به صورت رایگـان در اخـتیار کارگران قرار دهد. ماده ۳ ـ کارفرما مکلف است کاربرد صحیح و مراقبت از وسایل حفاظت فردی را به کارگران آموزش دهد. ماده ۴ ـ کارفـرما مکلف اسـت وسایل حـفاظت فـردی را در شـرایط مطـلوب نگهداری نموده، و در جایی قرار دهد که دسترسی سریع به آنها امکانپذیر باشد. ماده ۵ ـ کارفرما مکلف به جمعآوری و معدوم نمودن وسایل حفاظت فردی معیوب، مستهلک و یا تاریخ مصرف گذشته میباشد. ماده ۶ ـ کارفرما باید بر استفاده صحیح کارگران از وسایل حفاظت فردی نظارت کامل داشته باشد. ماده ۷ ـ کارفرما مکلف است کلیه اطلاعات مربوط به وسایل حفاظت فردی را اعم از نوع وسایل، زمان تحویل، مکان مورد استفاده و عیوب احتمالی ناشی از مصرف را ثبت و نگهداری نماید. ماده ۸ ـ کارگر موظف است با توجه به آموزشهای ارائه شده از وسایل حفاظت فردی خود مراقبت، نظافت و استفاده صحیح نماید. عدم رعایت موارد مذکور قصور در انجام وظیفه محسوب میشود. ماده ۹ ـ کارگر موظف است در صورت مشاهده هرگونه نقص و یا ایراد در وسیله حفاظت فردی مراتب را به سرپرست مربوطه گزارش دهد. ماده ۱۰ ـ در اجرای ماده ۹۰ قانون کار جمهوری اسلامی ایران، وسایل حفاظت فردی مورد استفاده در کارگاهها باید مطابق با استاندارد ملی یا سایر استانداردهای مورد قبول که به تائید وزارت کار و امور اجتماعی و بر حسب مورد وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی رسیده است، باشد. ماده ۱۱ ـ وسایل حفاظت فردی باید عاری از هرگونه لبه تیز، زائده، شکستگی و یا دیگر عیوب باشد. ماده ۱۲ ـ جنس کلیه وسایل حفاظت فردی باید به گونهای باشد که شرایط محیطی تغییری در خصوصیات و کارایی آنها ایجاد نکند. ماده ۱۳ ـ جنس آن دسته از وسایل حفاظت فردی که در تماس مستقیم با پوست بدن هستند باید به گونهای باشد که موجب تحریک و حساسیت پوست نگردد. ماده ۱۴ ـ وسایل حفاظت فردی که در اختیار کارگران قرار میگیرد باید متناسب با نوع کار بوده و سالم، بهداشتی، تمیز، کامل و آ ماده استفاده باشد. ماده ۱۵ ـ اطلاعات مشروحه ذیل میبایست بر روی تمامی وسایل حفاظت فردی به گونهای پایدار، نشانهگذاری گردد و به وضوح قابل رویت باشد:
الف ـ نام یا علامت مشخصة کارخانة سازنده
ب ـ نام کشور سازنده
ج ـ سال و ماه ساخت و در صورت نیاز تاریخ انقضاء
دـ نوع کاربرد
هـ ـ استانداردی که بر اساس آن ساخته شده است
وـ شماره و تاریخ تاییدیه وزارت کار و امور اجتماعی یا حسب مورد وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی ماده ۱۶ ـ روش استفاده و یا هر نوع اطلاعات مورد نیاز مصرفکننده وسایل حفاظت فردی می بایست به همراه محصول ارائه گردد. ماده ۱۷ ـ وسایل حفاظت فردی باید براحتی قابل استفاده بوده و ضمن تامین ایمنی کامل نباید مانع انجام کار گردد. ماده ۱۸ ـ در محیطهایی که به لحاظ تجمع بارهای الکتریسیته ساکن احتمال اشتعال و یا انفجار وجود دارد، استفاده از وسایل حفاظت فردی ضدالکتریسیته ساکن الزامی است. ماده ۱۹ ـ برای رعایت اصول بهداشتی، استفاده از وسایل حفاظت فردی به صورت مشترک ممنوع است. فصل سوم ـ مقررات اختصاصی عینک :
ماده ۲۰ ـ استفاده از عینکهای با تراز حفاظتی برای کارگرانی که احتمال خطر برخورد اجسام به چشم آنها زیاد است، ممنوع بوده و باید از عینکهایی با تراز ایمنی استفاده شود. ماده ۲۱ ـ شمارههای درجهبندی و تیرگی فیلترهای محافظ چشم مربوط به انواع جوشکاری، برشکاری، ریختهگری و شیشه و بلورسازی باید بر اساس جداول استاندارد مربوط به اشعهها انتخاب شود. (جداول شماره ۱ الی ۶ ضمیمه) ماده ۲۲ ـ انتـخاب شـماره تیرگی فیلـترها باید بر اساس نور محـیط باشـد تا نیازی به نزدیک شدن بیش از حد کارگر به منطقه کار و در نتیجه استنشاق گازهای مضر نباشد. ماده ۲۳ ـ عدسی چشمی باید از هر گونه نقص، حبابهای هوا، خراشیدگی، فرورفتگی، علامتهای قالبریزیشده، تحدب و تقعر، حرکت موجی یا ناخالصیهای واردشده در عدسی که احتمال ضعف بینایی را در استفاده از آن به وجود می آورد، عاری باشد. ماده ۲۴ ـ عیـنک حــفاظتی باید سبک و محکم بوده، کاملاً روی صورت قرار گیـرد و در صورت لزوم به حفاظ های جانبی مجهز شود. ماده ۲۵ ـ قاب عینکهای حفاظتی برای کارگرانی که در معرض باد و یا گرد و غبار هستند، باید مقاوم، قابل انعطاف و ضدحساسیت بوده و کاملاً با صورت کارگر مطابقت داشته باشد. ماده ۲۶ ـ عینکهای حفاظتی برای کارگرانی که با فلزات مذاب کار میکنند، باید در برابر حرارت مقاوم باشد. ماده ۲۷ ـ جنس قاب عینکهای حــفاظتی برای کارگرانی که با مایـعات خورنده و گازهای خطرناک کار میکنند، باید نرم، قابل انعطاف و مقاوم در برابر مایعات و گازهای مذکور باشد. به نحوی که از نفوذ آنها به داخل چشم جلوگیری نماید. ماده ۲۸ ـ برای کارگرانی که دارای نقص بینایی بوده و از عینکهای طبی استفاده میکنند باید از عینکهایی استفاده نمایند که ضمن تامین بینایی کامل کارگر، شرایط ایمنی لازم را نیز برای آنان فراهم نماید. کلاه ایمنی :
ماده ۲۹ ـ کلاه ایمنی باید از مواد مقاوم در برابر احتراق ساخته شده و در برابر ضربه و نفوذ اجسام تیز و برنده از مقاومت کافی برخوردار باشد و نیز برای افراد برقکار باید عایق در برابر الکتریسیته باشد. ماده ۳۰ ـ وسایل جانبی که بر روی کلاه ایمنی نصب میشود، باید ایمن بوده و از نظر وزن و جایگیری اصول و موازین ایمنی رعایت گردند. ماده ۳۱ ـ استفاده از قطعات فلزی در داخل پوسته کلاه ایمنی ممنوع میباشد. ماده ۳۲ ـ باید به محض مشاهده علائم فرسودگی در تجهیزات داخلی کلاه ایمنی، آنها تعویض گردند. ماده ۳۳ ـ لبه جلویی کلاه ایمنـی نباید مانع دید اطراف و یا استفاده از عینک شود. ماده ۳۴ ـ وزن کلاه ایمنی به انضمام کلاف آن باید حداکثر ۴۰۰ گرم بوده و در صورت اضافه شدن وسایل جانبی (لامپ، سپر محافظ صورت، بند چرمی چانه و غیره) نباید از ۴۳۰ گرم بیشترشود. ماسک :
ماده ۳۵ ـ وسایل محافظ دستگاه تنفسی باید به گونهای روی صورت قرار گیرند که هیچ گونه منفذی برای نفوذ گازها و ذرات گرد و غبار وجود نداشته باشد. ماده ۳۶ ـ شستشو و ضدعفونی نمودن ماسکها فقط با رعایت دستور العملها و توصیه شرکت سازنده و همچنین رعایت اصول ایمنی مجاز است. ماده ۳۷ ـ مواد تشکیلدهنده نیم فیلتر ماسکها باید از جنسی باشد که در هنگام تنفس ذرات آن جدا نگردد. ماده ۳۸ ـ عدسی چشمی باید به گونهای بر روی ماسک کامل نصب شود که از نفوذ گاز ممانعت بعمل آورد. ماده ۳۹ ـ عدسی چشمی ماسک کامل باید میدان دید مناسب و کافی را تامین نموده و باعث ایجاد اختلال در دید نشود. ماده ۴۰ ـ روی بدنه ماسک باید حداقل یک دریچه بازدم برای خروج گازهای تنفسی وجود داشته باشد. ماده ۴۱ ـ استفاده از فیلترهایی که به دریچه دم مجهز میباشند بر روی ماسکهای دارای دریچه دم ممنوع است. ماده ۴۲ ـ اتصال بین فیلتر و بدنه ماسک باید محکم و بدون منفذ بوده و فیلتر آن به سادگی قابل تعویض باشد. ماده ۴۳ ـ حداکثر وزن فیلتر همراه با نیمماسک نباید از ۳۰۰ گرم بیشتر و حداکثر وزن فیلتر همراه با ماسک نباید از ۵۰۰ گرم بیشتر شود. ماده ۴۴ ـ فیلتر باید در برابر دما، رطوبت و مواد فاسدکننده مقاوم و مستحکم باشد و لایههای میانی آن در برابر مواد خورنده مقاوم بوده و همچنین ذرات آن برای استفادهکننده مضر نباشد. ماده ۴۵ ـ نوع فیلتر بکار رفته در انواع ماسکها باید متناسب با نوع کار و شرایط محیطی و آلایندههای محیط کار باشد.(جدول شماره ۷ ضمیمه) ماده ۴۶ ـ درج تاریخ تولید و انقضاء برروی ماسک و فیلترهای آن الزامی بوده و برای فیلترهای ویژه (اکسیدهای نیتروژن ـ جیوه) باید مدت زمان استفاده و نوع کاربرد نیز درج گردد. ماده ۴۷ ـ در محیطهایی که میزان اکسیژن موجود در هوا کمتر از حد مجاز باشد کارگران باید از ماسکها و تجهیزات هوارسان متناسب با نوع فعالیت و با توجه به دسـتورالعملها و توصیـههای شرکت سازنـده و همـچنین رعایت اصـول ایمنی استفاده نمایند. کفش ایمنی :
ماده ۴۸ ـ کارگرانی که احتمال سقوط اجسام سنگین روی انگشتان پای آنها وجود دارد، باید از کفش یا چکمه با سرپنجه ایمنی استفاده نمایند. ماده ۴۹ ـ کارگرانی که با مواد خورنده سروکار دارند، باید ازکفشهای لاستیکی یا جنس مقاوم در برابر این مواد استفاده کنند. ماده ۵۰ ـ کفشهای کارگرانی که با فلزات مذاب، مواد داغ و خورنده کار میکنند، باید مقاوم بوده و لبه کفش برای جلوگیری از نفوذ مواد مذکور به داخل آن کاملاً به پا و قوزک پا چسبیده و فاقد سوراخ بند کفش باشد. ماده ۵۱ ـ کفشهای مورد استفاده در عملیات برق باید نارسانا و فاقد هر گونه قطعه فلزی بوده، همچنین دارای زبانه متصل به دو طرف کفش و ساق بلند باشد. ماده ۵۲ ـ در محیطهایی که احتمال بروز جرقه الکتریکی وجود دارد، کفشهای کارگران باید فاقد هر نوع قطعه فلزی باشد. ماده ۵۳ ـ در محیطهایی که احتمال نفوذ اجسام تیز و برنده به کف پا وجود دارد کارگران میبایست از کفشهای مخصوص که در زیره آن ورقه فلزی مقاوم به کار رفته استفاده نمایند. محافظ گوش :
ماده ۵۴ ـ پلاگ باید به گونهای باشد که به سهولت و بدون آسیب در مجرای گوش خارجی قرار گرفته، آن را بپوشاند و به راحتی از گوش خارج نشود. ماده ۵۵ ـ رعایت مسائل بهداشتی پلاگها الزامی بوده و در زمان عدم استفاده باید در محفظه مخصوصی نگهداری شوند. ماده ۵۶ ـ گوشی حفاظتی باید کاملا لاله گوش را پوشانده، از مواد جاذب صدا ساخته شده و در تماس مستقیم با پوست ایجاد عرق و حساسیت نکند. ماده ۵۷ ـ طول باند اتصالی گوشی حفاظتی باید متغیر و قابلانطباق با وضعیت سر باشد. ماده ۵۸ ـ قابلیت ارتجاعی گوشی حفاظتی باید به حدی باشد که از ایجاد هر نوع فشار یا ناراحتی برای سر جلوگیری نماید. ماده ۵۹ ـ بخشهای فلزی گوشی حفاظتی باید در برابر اکسیدشدن مقاوم بوده و قابل ضدعفونی کردن باشد. دستکش حفاظتی ماده ۶۰ ـ دستکشهای حفاظتی باید متناسب با خطرات احتمالی ناشی از کار انتخاب شوند. ماده ۶۱ ـ استفاده از دستکش حفاظتی برای کارهایی که احتمال درگیری آن با قطعات متحرک ماشینآلات وجود دارد، ممنوع است. ماده ۶۲ ـ کارگرانی که با برق سر و کار دارند، باید از دستکشهای عایق الکتریسیته متناسب با جریان و ولتاژ الکتریکی مصرفی استفاده نمایند. ماده ۶۳ ـ بازوبند باید به گونهای باشد که ضمن قرارگیری و تثبیت در محل خود، حفاظت یکپارچه را برای دست فراهم نماید. ماده ۶۴ ـ بازوبند و ساق دستکش باید حداقل به اندازه ۸ میلیمتر همپوشانی داشته باشند. ماده ۶۵ ـ نشانهگذاری دستکشها باید علاوه بر مشخصات مشترک همه وسایل حفاظت فردی شامل موارد زیر باشد:
الف ـ اندازه (Size)
ب ـ حداکثر دما در مواردی که دمای مجاز برای تمیز کردن دستکش زیر °C ۸۲ است. ماده ۶۶ ـ اندازه، جنس و شکل دستکش باید به گونهای باشد که ضمن تامین راحتی انگشتان، حرکت آنها به سادگی امکانپذیر باشد. لباس کار :
ماده ۶۷ ـ لباس کار کارگرانی که احتمال درگیری آنها با قطعات متحرک ماشینآلات وجود دارد، باید کاملا بسته، فاقد شکاف، چین خوردگی، پلیسه، لبه برگردان، درز و یا موارد مشابه باشد. ماده ۶۸ ـ آویزان کردن زنجیر، ساعت، کلید و نظایر آنها و نیز استفاده از شال گردن و موارد مشابه روی لباس کار اکیداً ممنوع است. ماده ۶۹ ـ قسـمت انتهایی و آزاد پوشـش سر کـارگران زن کـه با ماشیـنآلات دوار و یا در مجاورت آنها مشغـول به کار می باشـند بایستی بطور کامـل داخل لباس کار قرار گیرد. ماده ۷۰ ـ لبـاس کار باید ضمن تامین حفاظت کافی، راحت، سبک و متناسب با بدن باشد. ماده ۷۱ ـ قسمتهایی از لباس کار که در تماس با بدن کارگر میباشد، باید فاقد زبری، لبههای تیز و برجسته باشد تا از تحریک پوست و یا هرگونه عوارض دیگر جلوگیری بعمل آورد. ماده ۷۲ ـ جهت نشانهگذاری لباس کار برای مشخص شدن نوع حفاظت ایجادشده، باید از علایم تصویری مربوط به آن استفاده گردد.(جدول شماره ۸ ضمیمه) ماده ۷۳ ـ لباس کار جوشکاری باید در برابر پرتاب ذرات داغ فلزی حاصل از جوشکاری یا برشکاری مقاوم باشد. ماده ۷۴ ـ لباس کار جوشکاران و برقکاران باید از جنس نارسانا بوده و فاقد قطعات فلزی از قبیل دکمه، زیپ و موارد مشابه باشد. ماده ۷۵ ـ لباس کار باید حتیالامکان فاقد جیب بوده و در صورت نیاز دارای در جیب باشد. پیش بند :
ماده ۷۶ ـ استفاده از پیشبند در مجاورت قطعات دوار و متحرک ماشینها ممنوع است و در صورتیکه نوع کار اقتضاء نماید که حتما از پیشبند استفاده شود باید فاقد جیب، درز، بند جلو و قسمتهای آویزان بوده و به بدن بچسبد. ماده ۷۷ ـ پیشبندهای محافظ در برابر شعله، جرقه و فلزات مذاب، باید تمام سینه را پوشانده و از جنس مقاوم در برابر شعله تهیه شود. ماده ۷۸ ـ پیشبند مورد استفاده برای کار با اسیدها، مواد قلیایی و سایر مواد خورنده، باید تمام سینه را پوشانده و از جنس مقاوم در برابر آن مواد تهیه شود. وسایل و تجهیزات حفاظت فردی کار در ارتفاع :
ماده ۷۹ ـ برای انجام هر گونه عملیات در ارتفاع، علاوه بر تامین جایگاه کار ایمن، استفاده از وسایل و تجهیزات حفاظت فردی کار در ارتفاع الزامی است. ماده ۸۰ ـ وسایل و تجهیزات حفاظت فردی کار در ارتفاع باید با در نظر گرفتن نوع کار، شرایط محیطی، وزن شخص، ارتفاع و دیگر عوامل انتخاب شود. ماده ۸۱ ـ استفاده از شوکگیر در وسایل و تجهیزات حفاظت فردی کار در ارتفاع که در اثر سقوط آزاد شخص، امکان وارد آمدن فشار زیادی به بدن وی وجود دارد، الزامی است. ماده ۸۲ ـ استفاده از میخ پرچ برای اتصال اجزای انواع کمربند ایمنی و هارنس ممنوع است. ماده ۸۳ ـ قبل از استفاده از وسایل و تجهیزات حفاظت فردی کار در ارتفاع بایستی از سـالم بودن اجزای آن اطمـینان حاصل نموده و در صـورت نیاز، اجزای آسیـبدیده تعویض گردد. ماده ۸۴ ـ هنگام استفاده از طناب ایمنی، حداکثر جابجایی عمودی در زمان سقوط فرد نباید بیش از یک متر باشد. ماده ۸۵ ـ طنابهای ایمنی باید با آب و مواد شوینده ضعیف شسته شده و توسط جریان هوا خشک شوند. فصل چهارم ـ سایر مقررات ماده ۸۶ ـ سپر محافظ صورت باید کاملا شفاف بوده و به گونهای باشد که میدان دید لازم را تامین نماید. ماده ۸۷ ـ در موقع کار بر فراز یا در نزدیکی آب و موقعی که خطر غرق شدن وجود دارد باید از جلیقههای نجات استفاده شود. ماده ۸۸ ـ کارگرانی که در مواجه با خطر پرتوهای یونساز میباشند باید از وسایل حفاظت فردی مناسب، مطابق آییننامه و مقررات حفاظت در مقابل خطر پرتوهای یونساز استفاده نمایند. ماده ۸۹ ـ کارگرانی که دارای موهای بلند بوده و با ماشینآلات کار میکنند و یا در جوار آن مشغول کار هستند باید به وسیله سربند و یا وسیله حفاظتی دیگری موهای سر خود را کاملا بپوشانند. ماده ۹۰ ـ به منظور محافظت قسمتهای پایینی ساق پای کارگرانی که در معرض پاشش فلزات مذاب یا جرقههای جوشکاری قرار دارند باید از گتر حفاظتی مناسب استفاده گردد. ماده ۹۱ ـ کلیه واردکنـندگان، تولیدکننـدگان، فروشنـدگان، عرضهکـنندگان وسایل حفاظت فردی و همچنین کارفرمایان مکلف به رعایت موارد حفاظت فنی و ایمنی میباشند. ماده ۹۲ ـ باستناد مواد ۹۱ و ۹۵ مسئولیت رعایت مقررات این آییننامه بر عهده کارفرمای کارگاه بوده و در صورت وقوع هرگونه حادثه به دلیل عدم توجه کارفرما به الزامات قانونی، مکلف به جبران خسارت وارده به زیاندیدگان میباشد. این آییننامه مشتمل بر ۴ فصل و ۹۲ ماده به اسـتناد مواد ۸۵ و ۹۱ قانون کار جمهوری اسلامی ایران در جلسه مورخ ۱۳ / ۱۰ / ۱۳۸۹ شورای عالی حفاظت فنی تدوین و در تاریخ ۲۱ / ۳ / ۱۳۹۰ به تصویب وزیر کار و امور اجتماعی رسیده است.
آییننامه مذکور جایگزین آیین نامه وسایل حفاظت انفرادی مصوب ۲۱ / ۱۲ / ۱۳۴۰ شورای عالی حفاطت فنی میباشد. وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی ـ عبدالرضا شیخالاسلامی
اگر تجربهای در تفسیر یا اجرای این قانون دارید، دیدگاه حرفهای خود را در گفتمان منتشر کنید.