قانون مجازات خودداری از کمک بمصدومین و رفع مخاطرات جانی
قانون مصوب ۱۳۵۴/۰۳/۰۵ نخست وزیر
قانون مجازات خودداری از کمک به مصدومین و رفع مخاطرات جانی
مصوب ۱۳۵۴,۰۳,۰۵
با اصلاحات و الحاقات بعدی
ماده واحده ۱ (اصلاحی ۳۰ˏ۰۳ˏ۱۴۰۳) - هرکس شخص یا اشخاصی را در معرض خطر جانی مشاهده کند و بتواند با اقدام فوری خود یا کمک طلبیدن از دیگران یا اعلام فوری بمراجع یا مقامات صلاحیتدار از وقوع خطر یا تشدید نتیجه آن جلوگیری کند بدون اینکه با این اقدام خطری متوجه خود او یا دیگران شود و با وجود استمداد یا دلالت اوضاع و احوال بر ضرورت کمک از اقدام باین امر خودداری نماید. به حبس جنحه ای تا یکسال و یا جزای نقدی تا ۲۶۴/۰۰۰/۰۰۰ ریال محکوم خواهد شد. در این مورد اگر مرتکب از کسانی باشد که به اقتضای حرفه خود میتوانسته کمک مؤثری بنماید بحبس جنحه ای از سه ماه تا دو سال یا جزای نقدی از ۸۲/۵۰۰/۰۰۰ تا ۳۳۰/۰۰۰/۰۰۰ ریال محکوم خواهد شد. مسئولان مراکز درمانی اعم از دولتی یا خصوصی که از پذیرفتن شخص آسیب دیده و اقدام بدرمان او یا کمکهای اولیه امتناع نمایند بحداکثر مجازات ذکر شده محکوم میشوند. نحوه تأمین هزینه درمان این قبیل بیماران و سایر مسائل مربوط بموجب آئین نامه ایست که بتصویب هیئت وزیران خواهد رسید. ۲ - هرگاه کسانی که حسب وظیفه یا قانون مکلفند باشخاص آسیب دیده یا اشخاصی که در معرض خطر جانی قرار دارند کمک نمایند از اقدام لازم و کمک بآنها خودداری کنند، بحبس جنحهای از ششماه تا سه سال محکوم خواهند شد. ۳ - دولت مکلف است در شهرها و راهها به تناسب احتیاج مراکز درمان فوری (اورژانس) و وسائل انتقال مصدومین و بیماران که احتیاج بکمک فوری دارند ایجاد و فراهم نماید. ۴ (منسوخه ۰۵ˏ۰۸ˏ۱۳۹۹) - مأمورین انتظامی نباید متعرض کسانی که خود متهم نبوده و اشخاص آسیب دیده را بمراجع انتظامی یا مراکز درمانی میرسانند بشوند. قانون فوق مشتمل بر یک ماده پس از تصویب مجلس شورایملی در جلسه روز سه شنبه ۱۶ اردیبهشت ماه ۱۳۵۴ در جلسه روز دوشنبه پنجم خرداد ماه یکهزار و سیصد و پنجاه و چهار شمسی بتصویب مجلس سنا رسید. رئیس مجلس سنا- جعفر شریفامامی
اگر تجربهای در تفسیر یا اجرای این قانون دارید، دیدگاه حرفهای خود را در گفتمان منتشر کنید.