نظر مشورتی ۷/۸۰۷۰ مورخ ۱۳۷۸/۱۱/۰۲ اداره کل حقوقی قوه قضائیه

ماده ۲۹۱ ق.آ.د.ک.۱۳۷۸ ناسخ مقررات تبصره ذیل ماده ۳ ق.ن.ا.م.م. ۱۳۷۷ و ماده ۲۳ آیین نامه اجرایی قانون مذکور مصوب ۲۶/۲/۱۳۷۸ ریاست قوه قضاییه نمی باشد و هرکدام در قلمرو خود قابل اجرا است زیرا آنچه در ماده ۲۹۱ قانون مورد بحث آمده راجع است به بیماری محکوم علیه حین اجرای مجازات حبس، در صورتی که مقررات تبصره ذیل ماده ۳ ق.ن.ا.م.م. و ماده ۲۳ آیین نامه اجرایی قانون اشاره شده مربوط است به بیماری محکوم علیه در حین بازداشت به لحاظ عدم پرداخت دیه یا محکوم به. بنابراین آنچه در ماده ۳ ق.ن.ا.م.م.۱۳۷۷ و صدور حکم اعسار و آزادی محکوم علیه از زندان ذکر شده صرفاً ناظر است به محکومیت های مالی مانند دیه و ضرر و زیان و ... و محکوم علیه ممتنع از پرداخت جزای نقدی که در بازداشت به سر می برد، از شمول مقررات ماده ۳ قانون فوق خارج است. به عبارت دیگر ماده ۲۹۱ قانون مورد بحث مربوط به مجازات حبس است و تبصره ذیل ماده ۳ ق.ن.ا.م.م. و آیین نامه اجرایی آن مربوط به حبس ممتنع از پرداخت محکوم به غیرجزایی است لذا هر کدام در قلمرو خود قابل اجرا است.