اجازه انجام مذاکره، پیش امضاء(پاراف) و امضای موقت موافق نامه حمل و نقل بین المللی جاده ای مسافر و کالا بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت مغولستان

اجازه انجام مذاکره، پیش امضاء(پاراف) و امضای موقت موافق نامه حمل و نقل بین المللی جاده ای مسافر و کالا بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت مغولستان

مصوب ۱۴۰۱,۰۳,۱۸

با اصلاحات و الحاقات بعدی

هیئت وزیران در جلسه ۱۸ /۳ /۱۴۰۱ به پیشنهاد شماره ۰۲ /۱۰۰ /۱۶۹۳۵۳ مورخ ۷ /۱۲ /۱۴۰۰ وزارت راه و شهرسازی و در اجرای ماده (۲) آیین نامه چگونگی تنظیم و انعقاد توافق های بین المللی - مصوب ۱۳۷۲ - تصویب کرد: وزارت راه و شهرسازی مجاز است با هماهنگی معاونت حقوقی رییس جمهور (امور توافق های بین المللی) و وزارت امور خارجه، نسبت به انجام مذاکره، پیش امضا (پاراف) و امضای موقت موافقت نامه حمل و نقل بین المللی جاده ای مسافر و کالا بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت مغولستان در چهارچوب متن پیوست که تأیید شده به مهر دفتر هیئت دولت می باشد، اقدام و مراحل قانونی را تا تصویب نهایی پیگیری نماید. محمد مخبر

معاون اول رییس جمهور موافقت نامه

حمل و نقل بین المللی جاده ای مسافر و کالا

بین دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت مغولستان مقدمه

دولت جمهوری اسلامی ایران و دولت مغولستان، که از این پس طرف های متعاهد نامیده می شوند، با تمایل به تسهیل حمل و نقل بین المللی جاده ای مسافر و کالا بین کشورهای خود، و به صورت گذری از قلمروهای خود یا به کشورهای ثالث و برعکس، در موارد زیر توافق نموده اند: ماده ۱

تعاریف

از نظر این موافقت نامه: ۱ - اصطلاح «متصدی حمل و نقل» عبارت است از هر شخص حقیقی یا حقوقی مقیم ایران یا مغولستان که طبق قوانین و مقررات ملی مربوط خود، مجاز به انجام حمل و نقل بین المللی جاده ای مسافر و کالا شده است. ۲ - اصطلاح «وسیله نقلیه» عبارت است از هر خودروی جاده ای دارای نیروی خودپیشران مکانیکی که از آن به عنوان وسیله نقلیه منفرد یا ترکیبی از وسیله نقلیه و نیمه یدک یا یدک یاد می شود که: الف ) برای حمل بیش از ۹ نفر با در نظر گرفتن راننده یا برای حمل و نقل کالا ساخته شده باشد؛ ب ) در قلمرو هر یک از طرف های متعاهد به ثبت رسیده باشد (در مورد وسیله نقلیه مفصلدار، ثبت کشنده الزامی است). ۳ – اصطلاح «مجوز» به معنای هر جواز یا تایید رسمی، از قبیل پروانه یا اجازه است که طبق قانون لازم الاجرا در کشور هر طرف متعاهد، الزامی است. ماده ۲

دامنه شمول

مقررات این موافقت نامه، متصدیان حمل و نقل را محق می سازد با استفاده از وسائل نقلیه جاده ای به حمل و نقل مسافر یا کالا بین قلمروهای طرف های متعاهد یا به صورت گذری از قلمرو آنها و یا به کشورهای ثالث یا بر عکس مبادرت ورزند. ماده ۳

حمل و نقل مسافر ۱ - عملیات حمل و نقل غیرمستمر مسافران، به موجب شرایط زیر، معاف از اخذ مجوز خواهد بود: الف ) حمل و نقل اشخاص واحد با وسیله نقلیه ای واحد که نقاط مبداء و مقصد در قلمرو کشور طرف متعاهدی واقع است که وسیله نقلیه در آن ثبت شده است و در طی تمام سفر یا به هنگام توقف های خارج از کشور مذکور، هیچ مسافری به وسیله نقلیه سوار یا پیاده نشود (مسافرت دربست)؛ یا ب ) حمل و نقل گروهی از مسافران از نقطه ای در کشور محل ثبت وسیله نقلیه به نقطه ای در قلمرو کشور طرف متعاهد دیگر، مشروط بر اینکه وسیله نقلیه قلمرو کشور طرف متعاهد اخیر را بدون مسافر ترک کند، یا پ ) حمل و نقل گروهی از مسافران از نقطه ای در قلمرو کشور طرف متعاهد دیگر به نقطه ای در کشور محل ثبت وسیله نقلیه، مشروط بر این که این خدمت در ادامه سفری بدون مسافر در طی تمام مسیر سفر خروجی انجام شود و این که مسافران:

- پیش از ورود خود به کشوری که در آنجا سوار شده اند، با قراردادهای حمل و نقلی منعقده گروه بندی شوند، یا

- پیش تر توسط همان متصدی حمل و نقل در شرایط ذکر شده در جزء (ب) این بند به کشوری آورده شده باشند که مجدداً در آن سوار می شوند و به خارج از همین کشور، جابه جا شوند، یا

- برای سفر به قلمرو کشور طرف متعاهد دیگر، دعوت و هزینه های حمل و نقل توسط میزبان تقبل شده باشد.

مسافران باید متشکل از گروهی یکپارچه بوده و ترکیب آن ها صرفاً با هدف مسافرت، نبوده باشد. ت ) سفرهای گذری از طریق قلمرو کشور طرف متعاهد دیگر. ۲ – در انجام عملیات حمل و نقل مذکور در بند (۱) فوق، وسیله نقلیه دارای یک صورت وضعیت سفر و فهرست مسافران خواهد بود که بنا بر درخواست مقام های صلاحیتدار، ارائه خواهد شد. محتوای و شکل صورت وضعیت به طور متقابل توسط مقام های صلاحیتدار طرف های متعاهد، مورد توافق قرار خواهد گرفت. ۳ – کلیه انواع دیگر عملیات حمل و نقل مسافر به جز موارد مذکور در بند (۱) فوق، منوط به مجوزی است که طبق قوانین و مقررات ملی طرف های متعاهد و پس از هماهنگی بین مقام های صلاحیتدار آنها صادر خواهد شد. مجوزها بر اساس عمل متقابل اعطا می شود. ماده ۴

حمل و نقل کالا

متصدی حمل و نقل هر طرف متعاهد، محق است به شرط داشتن مجوز، نسبت به ورود موقت وسیله نقلیه بارگیری شده یا خالی به قلمرو کشور طرف متعاهد دیگر، برای انجام عملیات حمل و نقل زیر مبادرت ورزد: الف ) بین هر نقطه در قلمرو کشور یک طرف متعاهد و هر نقطه از قلمرو کشور طرف متعاهد دیگر، یا ب ) هنگام حرکت از قلمرو کشور طرف متعاهد دیگر به مقصد کشور ثالث یا هنگام ورود از کشور ثالث به قلمرو کشور طرف متعاهد دیگر، یا پ ) در گذر از سرتاسر قلمرو کشور طرف متعاهد دیگر. ماده ۵

ممنوعیت حمل و نقل داخلی

مقررات این موافقت نامه به متصدیان حمل و نقل هر یک از طرف های متعاهد، اجازه نخواهد داد مسافر یا کالا را درون قلمرو طرف متعاهد دیگر از نقطه ای به نقطه دیگر در همان قلمرو حمل کنند. ماده ۶

اوزان و ابعاد وسایل نقلیه ۱ - هر یک از طرف های متعاهد در ارتباط با وزن و ابعاد وسایل نقلیه جاده ای تعهد می نماید شرایط محدودکننده تری نسبت به شرایط اعمال شده در مورد وسائل نقلیه ثبت شده در قلمرو خود، در خصوص وسائل نقلیه ثبت شده در قلمرو طرف متعاهد دیگر، وضع ننماید. ۲ – برای حمل و نقل کالاهای تفکیک ناپذیر (بارهای ترافیکی) که از حداکثر وزن و یا حدود ابعاد مجاز در قلمرو هر یک از طرف های متعاهد تجاوز می نماید، لازم است وسیله نقلیه مجوزی ویژه از مقام صلاحیتدار طرف متعاهد مربوط داشته باشد. چنانچه در چنین مجوزی قید شود که وسیله نقلیه باید از مسیری خاص استفاده کند، حمل و نقل تنها در آن مسیر مجاز است. در هر صورت، وزن نباید از مقدار تضمین شده که توسط خودروساز پذیرفته شده، تجاوز نماید. ماده ۷

مالیات ها و عوارض ۱ – وسائل نقلیه مورد استفاده جهت حمل و نقل مسافر یا کالا طبق این موافقت نامه از مالیات ها و عوارضی که در قلمرو طرف متعاهد دیگر بر مالکیت و تردد وسایل نقلیه وضع می گردد، معاف خواهند بود. ۲ - معافیت موضوع بند (۱) فوق در مورد مالیات ها یا عوارض سوخت مصرفی یا عوارض مخصوص بهره برداری از پل ها یا تونل های خاص یا استفاده از راه های خاص اعمال نخواهد شد. ماده ۸

تشریفات گمرکی ۱ – سوخت موجود در مخازن استاندارد وسایل نقلیه که ورود موقت می شوند، معاف از حقوق گمرکی و سود بازرگانی بوده و مشمول هیچگونه محدودیت ورودی نخواهند شد. ۲ - قطعات یدکی وارد شده به منظور تعمیر وسیله نقلیه معینی که قبلاً ورود موقت شده است، به طور موقت و بدون ممنوعیت یا محدودیت ورود، تحت پوشش معافیت از پرداخت عوارض خواهند بود. قطعات جایگزین شده مشمول حقوق گمرکی و سود بازرگانی هستند و تحت نظارت گمرک صدور مجدد یا منهدم می شوند. ماده ۹

اجرای قوانین و مقررات ملی

متصدیان حمل و نقل و رانندگان وسائل نقلیه یک طرف متعاهد، در کلیه مواردی که در این موافقت نامه یا سایر موافقت نامه های بین المللی که هر دو کشور عضو آن هستند، مورد حکم قرار نگرفته است، موظفند ضوابط قانونی و مقررات طرف متعاهد دیگر را که بر آنها به شیوه ای غیرتبعیض آمیز اعمال می گردد، در هنگام رانندگی در قلمرو طرف اخیر رعایت نمایند. ماده ۱۰

تخلفات ۱ - مقام های صلاحیتدار طرف های متعاهد بر رعایت مقررات این موافقت نامه توسط متصدیان حمل و نقل، نظارت خواهند نمود. ۲ - مقام های طرف متعاهد محل ثبت وسیله نقلیه، چنانچه متصدیان حمل و نقل یا رانندگان وسایل نقلیه در قلمرو طرف متعاهد دیگر، مقررات این موافقت نامه یا قوانین و مقرات ناظر بر ترافیک و حمل و نقل لازم الاجرا در آن قلمرو را نقض کنند، اقدامات زیر را بنا بر و هنگام درخواست مقام های صلاحیتدار طرف متعاهد اخیر، انجام خواهند داد: الف ) اخطار؛ ب ) تعلیق اجازه حمل و نقل در قلمرو طرف متعاهدی که تخلف در آنجا صورت گرفته است، به طور موقت، جزئی یا کلی، با هماهنگی مقام های صلاحیتدار طرف های متعاهد. ۳ - مقام های صلاحیتدار طرف متعاهد نخست، به گونه مصرح در بند (۲) این ماده مقام های صلاحیتدار طرف متعاهد اخیر را از اقدامات اتخاذ شده، مطلع خواهند نمود. ۴ - این ماده بدون خدشه به هرگونه اقداماتی که به موجب قانون مقرر شده و ممکن است توسط دادگاه ها یا مقام های اجرایی طرف متعاهدی که تخلف در قلمرو آن صورت گرفته اجرا شود، اعمال خواهد گردید. ماده ۱۱

مقام های صلاحیتدار

مقام های صلاحیتدار تعیین شده جهت اجرای این موافقت نامه به شرح زیر می باشند:

از طرف جمهوری اسلامی ایران: وزارت راه و شهرسازی

از طرف مغوستان: وزارت راه و حمل و نقل. ماده ۱۲

کارگروه مشترک و حل و فصل اختلاف ها ۱ – مقام های صلاحیتدار طرف های متعاهد کارگروهی مشترک مرکب از تعداد مساوی از نمایندگان خود را تشکیل خواهند داد که تمامی موارد مربوط به اجرا یا اعمال این موافقت نامه را تنظیم خواهند نمود. ۲ - کارگروه مشترک بر اساس درخواست هر یک از طرف های متعاهد تشکیل جلسه خواهد داد. ۳ – هرگونه اختلاف ناشی از تفسیر یا اجرای این موافقت نامه بین طرف های متعاهد در چهارچوب کارگروه مشترک حل و فصل خواهد شد. ۴ – هیچ یک از مفاد این موافقت نامه مانع رجوع به روش ها یا سایر شیوه های حل و فصل اختلافات مورد توافق طرف های متعاهد نمی باشد. ماده ۱۳

اصلاح موافقت نامه

این موافقت نامه تنها با توافق کتبی طرف های متعاهد می تواند اصلاح شود. هرگونه اصلاح با رعایت مفاد ماده (۱۴) این موافقت نامه لازم الاجرا خواهد شد. ماده ۱۴

لازم الاجرا شدن و مدت اعتبار ۱ – این موافقت نامه پس از تاریخ آخرین اطلاعیه از طریق مجاری دیپلماتیک، مبنی بر رعایت الزامات مربوط به قانون اساسی برای لازم الاجرا شدن این موافقت نامه توسط طرف های متعاهد، لازم الاجرا خواهد شد. ۲ – این موافقت نامه برای مدت نامحدود منعقد شده است، مگر آن که هر یک از طرف های متعاهد اطلاعیه کتبی فسخ را شش ماه پیش به طرف دیگر ارائه نماید. برای گواهی مراتب بالا، امضا کنندگان زیر که از طرف دولت های مربوط خود به طور مقتضی مجاز شده اند، این موافقت نامه را امضا کرده اند. این موافقت نامه در یک مقدمه و (۱۴) ماده در ............................... در تاریخ ................................ هجری شمسی برابر با ................................. میلادی، در دو نسخه اصلی به زبان های فارسی، مغولی و انگلیسی تنظیم گردید، تمامی متون از اعتبار یکسان برخوردار می باشند و در صورت بروز هرگونه اختلاف در تفسیر، متن انگلیسی ملاک خواهد بود. از طرف دولت جمهوری اسلامی ایران

از طرف دولت مغولستان