رای شعبه دیوان عدالت اداری درباره مرخصی استحقاقی و ساعات کار پرتوکاران تا زمان اجرای قانون مدیریت خدمات کشوری: در ماده 20 قانون حفاظت در برابر اشعه، هر یک از کاهش ساعات کار هفتگی ; و افزایش مرخصی استحقاقی سالیانه تا یک ماه در سال ; برای شاغلین به کار با اشعه، عنوان مستقلی داشته و احتساب ایام مرخصی در ساعات کار هفتگی کاهش یافته توجیهی ندارد.

رأی شعبه دیوان عدالت اداری

در خصوص دادخواست شاکی دایر بر صدور حکم بر الزام طرف شکایت به اعطای مرخصی اجباری پرتوکاران موضوع بند 2 ماده 20 قانون حفاظت در برابر اشعه مصوب 1368، با توضیح اینکه در طول خدمت با اشعه فعالیت داشته است و دستگاه متبوع از احتساب آن خودداری نموده است، با توجه به محتویات پرونده و مفاد لایحه دفاعیه مشتکی عنه به شماره ... مبنی بر اینکه بندهای 1 و2 ماده 20 قانون مذکور نسبت به افرادی که به طور مستمر به کار با اشعه اشتغال دارند، کاهش ساعات کار تا میزان 25% منظور نموده، یعنی سایر کارکنان ماهانه 175 ساعت ولی پرتوکاران 132 ساعت اشتغال داشته اند و ایام مرخصی اجباری نیز در کاهش ساعات کار هفتگی لحاظ گردیده است. علیهذا با عنایت بر اینکه کاهش ساعات کار هفتگی و افزایش میزان مرخصی استحقاقی سالیانه تا یک ماه در سال برای مدت اشتغال به کار با اشعه هر کدام عنوان مستقلی بوده و به طور جداگانه در بندهای 1 و2 پیش بینی گردیده و دو مقوله متفاوت هستند، استدلال مذکور در لایحه دفاعیه توجیه قانونی ندارد؛ شکایت وارد تشخیص و به استناد مواد 7 و14 قانون دیوان عدالت اداری مصوب 1385 و بند 2 ماده 20 قانون صدرالذکر، حکم بر الزام طرف شکایت به اعطای مرخصی مذکور از تاریخ استحقاق تا اجرایی شدن قانون مدیریت خدمات کشوری (1/1/88) صادر و اعلام می گردد. اما نسبت به بعد از تاریخ یاد شده به لحاظ اینکه در ماده 68 قانون مدیریت خدمات کشوری، مزایای خاص دیگری منظور گردیده و به موجب ماده 127 آن کلیه قوانین مغایر لغو گردیده است، شکایت غیر وارد تشخیص و حکم به رد آن صادر و اعلام می گردد. رأی صادره قطعی است.

رئیس شعبه 4 دیوان عدالت اداری مستشار شعبه

موسوی کریمی