آئین نامه اضافه کار پرسنل فنی و درمانی ارتش جمهوری اسلامی ایران[آییننامه پرداخت اضافه کار پرسنل مشمول قانون ارتش جمهوری اسلامی ایران و قانون مقررات استخدامی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ]
مقرره مصوب ۱۳۶۸/۰۳/۲۷ نخست وزیر
هیأت وزیران در جلسه مورخ ۱۳۶۸/۳/۲۷ بنا به پیشنهاد شماره ۹ ـ .۷۱۶/۰۳م ج مورخ ۱۳۶۷/۵/۴ وزارت دفاع و به استناد ماده ۱۵۰ قانون ارتش جمهوریاسلامی ایران آئیننامه اضافه کار پرسنل فنی و درمانی ارتش جمهوری اسلامی ایران را به شرح زیر تصویب نمودند:
آییننامه پرداخت اضافه کار پرسنل مشمول قانون ارتش جمهوری اسلامی ایران و قانون مقررات استخدامی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
مصوب ۱۳۶۸,۰۳,۲۷
با اصلاحات و الحاقات بعدی
(اصلاحی ۱۵ˏ۰۴ˏ۱۳۷۹) فصل اول کلیات ماده ۱ (اصلاحی ۲۲ˏ۰۱ˏ۱۳۸۰) - به پرسنل فنی که در زمینه ساخت، تعمیر و همچنین پرسنلی که در امور درمانی، تحقیقی و کارشناسی اشتغال دارند و ادامه کار آنان در غیر ساعات خدمت اداری ضرورت پیدا میکند براساس مقررات این آییننامه در سقف پرداخت اضافه کار به مشمولان قانون استخدام کشوری اضافه کار پرداخت میشود. بار مالی مورد نیاز جهت اجرای این تصویبنامه در سال ۱۳۷۹ از محل بودجه بخش دفاع تأمین میشود و تداوماجرای این مصوبه در سنوات ۸۰ به بعد در صورتی مجاز خواهد بود که اعتبار لازم در بودجه پیشبینی و به تصویب مجلس رسیده باشد. ماده ۲ ـ تشخیص ضرورت ادامه کار در غیر ساعات خدمت اداری به عهده بالاترین مقام نیرو یا سازمان مربوطه میباشد. ماده ۳ ـ به پرسنل موضوع این آئیننامه که در ساعات بعد از خدمت عهدهدار امور نگهبانی میباشند و یا در مأموریت هستند و از فوق العاده مأموریت استفاده میکنند اضافه کار تعلق نمیگیرد. ماده ۴ ـ دارندگان مدرک دکتری در رشته های گروه پزشکی (پزشکی، دندانپزشکی، دامپزشکی، داروسازی، علوم آزمایشگاهی) و پیراپزشکی و بهداشتی مادامیکه از مزایای ماده ۱ قانون اجازه پرداخت حق محرومیت از مطب استفاده نمایند در صورتیکه ماهانه بیش از ۶۰ ساعت در خارج از ساعات اداری انجام وظیفهنمایند معادل کار اضافی مازاد بر ۶۰ ساعت مذکور طبق مقررات این آئیننامه فوق العاده اضافه کار ساعتی استفاده خواهند نمود. تبصره ـ بابت ساعات اضافه کار موضوع این آئیننامه دو پرداخت از دو محل اعتباری تواماً مجاز نمیباشد. ماده ۵ ـ اضافه کار در غیر ساعات خدمت مقرر بشرح زیر تقسیم بندی میشود.
الف ـ اضافه کار برای اموری که نتایج کار انجام شده قابل اندازه گیری و شمارش نباشد.
ب ـ اضافه کار (آکورد) برای اموری که نتایج کار انجام شده قابل شمارش و اندازه گیری باشد. تبصره ـ اضافه کار موضوع بند «ب» صرفاً در مورد پرسنل فنی و به منظور افزایش تولید و تعمیر انجام میگیرد و میزان آن با کارسنجی دقیق، استاندارد کردن زمان هر فعالیت، تعیین ظرفیت اسمی و عملی هر دستگاه یا واحد طبق دستورالعملی که به تصویب شورای حقوق و دستمزد خواهد رسید. تعیین و بر اساس فرمول زیر محاسبه میشود:
ساعات کار اضافی X میزان تولید / سطح استاندارد تولید =ساعات اضافه کار قابل پرداخت
فصل دوم ـ نحوة محاسبة اضافه کار
ماده ۶ ـ اضافه کار موضوع این آئیننامه با استفاده از فرمول زیر محاسبه و پرداخت میگردد.
ساعت اضافه کاری x مجموع حقوق و مزایای شغل ماهیانه /۱۵۰=مبلغ قابل پرداخت
تبصره ـ به پرسنلی که در نوبت دوم (از ساعت ۱۵ لغایت ۲۳) و نوبت سوم (از ساعت ۲۳ لغایت ۷ صبح روز بعد) اضافه کاری نمایند به ترتیب ۱۰%، ۱۵%علاوه بر میزان مقرر در این ماده اضافه کار پرداخت خواهد شد. ماده ۷ ـ حداکثر اضافه کار قابل پرداخت به پرسنل مشمول این آئیننامه یکصد و بیست (۱۲۰%) ساعت در یکماه میباشد. ماده ۸ ـ در یک مجموعه ساخت و تعمیر و درمانی در صورتیکه وظایف محوله و کار تخصصی ایجاب نماید نیرو یا سازمان مربوطه میتواند تمام یا قسمتی ازپرسنل فنی و درمانی آن مجموعه را برای انجام کار اضافی بکار گمارد. نخستوزیر- میرحسین موسوی
اگر تجربهای در تفسیر یا اجرای این قانون دارید، دیدگاه حرفهای خود را در گفتمان منتشر کنید.