نظریه شماره 7/98/818 مورخ 1398/09/17 اداره کل حقوقی قوه قضاییه

این سند شامل خلاصه‌ای است که توسط مدل‌های زبانی (LLM) تولید شده است.

نظریه شماره 7/98/818 مورخ 1398/09/17 اداره کل حقوقی قوه قضاییه درباره تعیین محل رسیدگی به دعاوی ناشی از قراردادهای مکتوب در صورت عدم تطابق با محل اقامت یا اجرای قرارداد یا تنظیم آن: بر اساس بند یک ماده 371 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی، صلاحیت محلی به عنوان یک قاعده تکمیلی شناخته می‌شود. از مواد 78 و 79 قانون آیین دادرسی مدنی و مواد 1002، 1004 و 1010 قانون مدنی برداشت می‌شود که طرفین قرارداد می‌توانند با توافق، محلی غیر از اقامتگاه حقیقی خود را به عنوان اقامتگاه انتخابی در نظر بگیرند، حتی اگر این محل با محل تنظیم یا اجرای قرارداد مطابقت نداشته باشد.

استعلام

آیا طرفین می توانند در قرارداد مکتوب خود برای رسیدگی به دعاوی احتمالی ناشی از قرارداد از لحاظ صلاحیت محلی مراجعه به دادگاه شهری را انتخاب و توافق نمایند در حالی که شهر مذکور محل اقامت طرفین تنظیم قرارداد یا اجرای قرارداد نباشد؟

نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه

اولا، با عنایت به بند یک ماده 371 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی 1379 مقررات ناظر به صلاحیت محلی علی الاصول در زمره قواعد تکمیلی است. ثانیا، مستنبط از مواد 78 و 79 قانون مذکور و مواد 1002، 1004 و 1010 قانون مدنی اقامتگاه انتخابی زمانی تحقق پیدا می کند که طرفین با توافق هم، محلی را غیر از اقامتگاه حقیقی خود انتخاب کنند و به نظر می رسد تفاوتی در این نیست که اقامتگاه مزبور محل تنظیم یا اجرای قرارداد باشد یا خیر.